Standbeeld van Charlie Parker (1920 – 1955) in 1999 geplaatst in down town Kansas City in het historische 18 th and Vine District. Het plein heet nu Charlie Parker Memorial Plaza. Dit beeld werd gemaakt door sculptor Robert Graham, die 27 december jl. overleed.


PARKER 10 CD BOX VAN VERVE  WEER UITGEGEVEN

De 10 cd box met Charlie Parker’s opnamen op het Verve label is eind 2008 opnieuw in Europa uitgegeven, evenals in 1998 en in 1988. De box cover wijzigt steeds, de inhoud blijft gelijk, alleen de prijs is nu verlaagd. De box bevat alle bij Norman Granz verschenen Parker opnames, inclusief enkele Jazz at The Philharmonic concert tracks uit 1946 met Dizzy Gillespie en Lester Young. Parker stond van 1949 tot 1955 bij Verve exclusief onder contract. Sommige van deze 10 cd’s bevatten vele alternate takes inclusief afgebroken tracks en valse starts.
Kansas City, Parker’s geboorteplaats, plaatste na Parker’s dood een klein gedenkteken ter herinnering aan Bird met een fout gespelde naam. Het in 1999 geplaatste beeld is ruim 5 meter groot. Volgens de Kansas City Library werd Bird’s grafsteen in de vorige eeuw tenminste tweemaal gestolen.

JACO PASTORIUS PARK
Jazzgroten worden in de USA mondjesmaat geëerd. Het historisch besef van de  internationale betekenis van jazz en de waardevolle rol van jazzgroten is zeer beperkt. Reeds voor de komst van de nieuwe president Obama werd begin december rond de geboortedag van Jaco Pastorius in de stad Oakland City in Florida een bestaand park aan de 4000 N. Dixie Highway op verzoek van fans vernoemd naar gitarist Pastorius (1951 - 1987). Hij werd elders geboren, maar bezocht in Oakland City de high school. Na zijn roemruchte periode bij Weather Report verviel Pastorius in psychische en drugsproblemen en belandde uiteindelijk als zwerver in de straten van Broward County, eveneens in Florida. Daar stierf hij na bij een vechtpartij in elkaar geslagen te zijn.

Altsaxofoniste Candy Dulfer speelt begin februari op het "Women in Jazz" festival in Halle (Duitsland).

FESTIVAL NIEUWS


AMERSFOORT  8,9 en 10 mei
Deze historische stad bestaat dit jaar 750 jaar, omdat de bisschop van Utrecht in 1259 stadsrechten verleende, maar werd als gemeenschap al in 1028 vermeld. Het Amersfoortse jazzfestival bestaat 30 jaar en wil vanwege beide jubilea een bijzonder evenement neerzetten. De componerende heren Stormvogel en Jeroen Pek zijn gevraagd muziek te schrijven voor  de show “De sage van Amersfoort”. Naast Nederlandse musici, waaronder Hans Dulfer, die in 2005 dit  op sterven na dode festival met een gratis optreden hielp overleven, Rita Reys, die onlangs op de bühne haar pols brak, de in alle werelddelen optredende trompettiste Saskia Laroo en festival organisator tenorist Alexander Beets, komen er buitenlandse gasten waaronder zangeres Madeline Bell,  die met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw zal optreden en baritonsaxofonist Ronnie Cuber, die vorige maand weinig soloruimte kreeg bij het Metropool Orkest. Het Nationaal Jazz Jeugdorkest zal hier voor het eerst acte de presence geven. Deze groep van achttien jonge musici met maximaal de leeftijd van 21 jaar staat olv Peter Guidi en wordt gesteund door de BankGiro loterij.

DAG VAN DE JAZZ
Op 8 mei wordt ook de Dag van de Jazz in Amersfoort gehouden met steun van onder meer BUMA/STEMRA. Het programaa is gelijk aan de opzet van vorig jaar: overdag informatiemarkt, lezingen, presentaties van musici, managers en labels en andere muziekorganisaties in de jazzsector. En 's avonds dertig showcases waarbij jonge, cq. nieuwe groepen zich kunnen presenteren aan publiek en programmeurs.

BRECON  augustus?
De burgemeester van dit Engelse stadje gelegen in Wales probeert nieuwe ondernemers te vinden voor het jaarlijkse Brecon Jazz Festival. De vorige organisator leed in 2008 een substantieel verlies en probeert zijn schulden af te kopen. De publieke belangstelling viel tegen en het slechte weer werd als oorzaak opgevoerd. De economische impuls zou onder normale omstandigheden 4 miljoen Engelse pond voor de Breconse middenstand bedragen. Gezien de hevige Britse economische recessie is het de vraag of nieuwe ondernemers geïnteresseerd zijn.

CAPE MAY  17 –18 april
Dit vorig jaar enigszins zwakke Amerikaanse festival probeert zich te revancheren in twee fasen. Op 17 en 18 april wordt een Tribute to Billy Eckstine & Sarah Vaughan gehouden met o.a. tenorsaxofonist Odean Pope en zangeres Barbara King. De openingsact wordt verzorgd door bluesman James Cotton. De programmering voor het najaars offensief, op 6 en 8 november, staat nog niet vast.

DEN HAAG  22 – 23 mei
Ondanks een lage gemeentelijke subsidie start The Hague Jazz op 22 mei in het World Forum Theater met Nederlandse en buitenlandse jazzacts. De keuze viel op Hugh Masekela, Dee Dee Bridgewater, Take 6 en pianist Hank Jones, die met het Metropool Orkest moet optreden. Jones verliet vorig jaar voortijdig het Europese festivalcircuit wegens ziekte. Ook zanger David Lynx zal met het Metropool Orkest aantreden, en wel op 23 mei. Trijntje Oosterhuis zingt met Karel Boehlee en de jonge groep Lavalu is ook van de partij.

HALLE  4 – 8 februari
Sinds 2006 wordt het festival “Women in Jazz” in het Duitse Halle georganiseerd om vrouwelijke jazzmusici meer exposure te geven. Over vijf dagen verdeeld komen dit jaar onder meer saxofoniste Candy Dulfer, pianiste Julia Hülsmann en zangeres Twana Rhodes. In de vorige edities waren o.a. actief Hiromi, DianeSchuur, Saskia Laroo en Silje Nergaard.

HOOFDDORP  15 – 17 mei
De festivaldata voor het Meerjazzfestival staan vast, de programmering is nog niet bekend. In ieder geval komt het Rosenberg Trio.

VAL DE MARNE  23 januari – 14 februari
Dit dicht bij Parijs gelegen departement organiseert in meerdere plaatsen rond Créteil een doorlopend festival, waarbij de moderne internationale jazz ook aan bod komt, inclusief een zware delegatie uit Chicago: Nicole Mitchell (AACM voorzitster), Hamid Drake, Dee Alexander, Kidd Jordan, William Parker, Corey Wilkes en Barry Guy naast Marilyn Crispell, Benoit Delbecq, Louis Sclavis en Bernard Lubat.
De in Frankrijk wonende tenorist David Murray verzorgt de muziek bij “The Sisyphus Revue, a Bop Opera” waarvoor Amri Baraka het script schreef. Dit wordt uitgevoer met The Deep River Gospel Choir.

FINALES YPF JAZZ PIANO CONCOURS 2009

Deze maand worden de halve en hele finales gehouden van het door de Young Pianist Foundation georganiseerde YPF Jazz Piano Concours 2009. In de jury zitten meerdere pianoprofessionals, waarvan het merendeel ook zelf zal optreden. De winnaar(s) zullen onbezoldigd vijf concerten, een promofilmpje en een cd opname verzorgen.
Dit concours draait om kwaliteit en steunt niet op exorbitante geldprijzen. In de jury zitten o.a. de pianisten Bobo Stenson en Antonio Farao, die op 23 januari in het BIMhuis optreden, plus de toetsenisten John Taylor en Enrico Pieranunzi, die op 24 januari in het BIMhuis spelen. Op deze laatste datum vindt ook de halve finale plaats in de middag waarvoor zich de volgende zes kandidaten hebben geplaatst na de voorronde, waarbij hun audiomateriaal werd beoordeeld: AndreaTaeggi, Sandro Savino, Pierre - François  Blanchard, Anne Guus Teerhuis, Evgeny Sivtsov en Sri Hanuraga.
De finale is op 25 januari, eveneens ’s middags in het BIMhuis, waarna een optreden volgt met de winnaar(s) en de pianisten Michiel Borstlap en Jacky Terrasson.
Bij de halve finale moeten de kandidaten meerdere werken spelen, waaronder Dizzy Gillesie’s “Con Alma”. In de finale moeten de drie eindkandidaten Brad Mehldau’s compositie “Madrid” spelen naast een eigen werk, een vrij te kiezen song, een jazzstandard uit The Real Book en een eigen bewerking van Chico Buarque de Holanda’s “As Atrizes”.
Dit laatste wekt verbazing bij een jazzconcours en verraadt de klassieke muziek oorprong van de Young Pianist Foundation.
Het vorige en tevens eerste YPF Jazz Piano Concours vond plaats in 2007. Het doel is schaars toptalent onder de 27 jaar vanuit muziekscholen en conservatoria een professioneel publieksplatform te geven. www.jazzconcours.nl

Artists impression van het theater voor jazzoptredens in het New Orleans Jazz Museum, dat op de derde etage van de Old U.S. Mint gevestigd wordt.


NEW ORLEANS JAZZ MUSEUM AFGESLANKT VAN START

Het plan was een jazzmuseum van 7.000 m2 in de Old U.S. Mint in New Orleans met een gewenst budget van 12 miljoen dollar, waarvan de ene helft bestemd was voor de verbouwing en de andere helft voor de museale inrichting. Het wordt 1.300 m2, een budget van vier miljoen dollar en alleen de derde verdieping van de Old U.S. Mint mag gebruikt worden. Wel blijft de openingsdatum 2010 en nieuw is de projectmedewerking van trompettist Terence Blanchard, die in New Orleans geboren en getogen is en voor filmer Spike Lee de muziek schreef  bij de documentaire speelfilm “When The Levees Broke: a Requiem in Four Acts” over de Katrina overstromingsramp. Van hem wordt ook medewerking verwacht bij het boeken van acts en het opstellen van het educatieve programma.
Gedeeltelijk nieuw is het goedgekeurde plan om op die derde etage een theater te vestigen voor jazzoptredens. Een kleine studio moet plaatopnames en radio - uitzendingen mogelijk maken. De bouw start in augustus a.s. Opening voorjaar 2010. Voor de geschiedenis van het New Orleans Jazz Museum: zie JazzPress nr. 26 van 30 april 2008.

De vijftig jaar bestaande Cotton Town Jazz Band gefotografeerd op de Enschedese Oude Markt met vlnr. Kees Brinkerink drums, Roel van Asselt banjo, leider Gerard Koopmans klarinet, Ewoud Huizing bas, Hein Brijker trombone en Harry Schwankhuizen trompet.


COTTON TOWN JAZZ BAND MAAKT HALVE EEUW VOL

Het afgelopen weekeinde vierde de Cotton Town Jazz Band het vijftigjarig bestaan en pakte stevig uit door de nog oudere Big Chris Barber Band eveneens te laten optreden voor zo’n kleine 800 bezoekers. De “Cotton Town” werd opgericht op zaterdag 2 augustus 1958, maar in de zomer krijg je geen zaal vol feestvierders. Of was de oprichting eigenlijk in oktober 1958? Want het affiche bij het 10 jarig bestaan vermelde: “ In oktober bestaat de ‘Cotton Town’ 10 jaar”.  Feit is, dat in 1958 het orkest The Classics  toestemming kreeg van de in ruste verkerende Cotton City Jazz Band om hun naam over te nemen, mits City vervangen werd door Town. Het draaide natuurlijk om textielstad  Enschede waar de katoenbalen in die jaren niet aan te slepen waren. Aanvankelijk bestond de band uit Flip Gersing piano, Herman Joostens trompet, Jan de Boer klarinet, Jochem Valk trombone, Ben Wolters drums, Henk Bluming bas en Hans van der Bey banjo. Een der eerste optredens was bij de verloving van de drummer en de bijbehorende zilveren kandelaar met de inscriptie “Cotton Town Jazz Band 25 - 12 – 58” bestaat nog steeds.
Wijlen pianist Ben Volkers nam in 1960 de pianokruk en leiding over van dit orkest, waarin hij precies drie decennia speelde en dat nu naast de Dutch Swing College Band een der oudste classic jazz bands in ons land is. Zelf had Volkers in die voorganger Cotton City Jazz Band nog trombone gespeeld en met die band in 1953 een eerste prijs behaald in de AVRO – jazzcompetitie. Een jaar later stopte dat orkest en Volkers met trombone spelen. Hij verbreedde de muzikale stijl van de razend populaire Cotton Town Jazz Band langzaam van Armstrong en Ellington in de richting van Red Nichols, Frank Trumbauer en Miff Mole, oud blank genoemd. Muzikaal leider Volkers, die aan het conservatorium doceerde, was een Pietje Precies en zag al vroeg het verband tussen Nichols en Beiderbecke enerzijds en de West Europese muziek van Debussy en collega’s anderzijds. Het was overigens Duke Ellington’s plaat met “Jubilee Stomp” geweest, die hem voor WO II definitief voor de jazz deed kiezen.
Oud blank of oud zwart, het zal de dansende meute in Schouwburg Irene (“Villa Nostalgia”) aan de Enschedes Noorderhagen, waar de band van najaar 1958 tot mei 1969 elke zaterdagavond optrad, een zorg geweest zijn. De naam had net zo goed Cotton Town Dans Band kunnen zij, misschien wel Sjans Band, want de dansvloer bleek een vruchtbare huwelijksmarkt.
Oudste lid nu is bandleider/klarinettist Gerard Koopman, die al in mei 1959 tot de band toetrad en dus een halve eeuw lid van dit orkest is, een absoluut unicum in de jazzsector. Na het onverwachte overlijden van Volkers in 1990 werd besloten geen nieuwe pianist aan te trekken. Sinds 2006 is de bezetting ongewijzigd en zo als bij de foto vermeld. De band treedt elke laatste zondagmiddag van de maand op in Café de Beiaard in Enschede. In een halve eeuw maakte dit orkest slechts 1 LP  “Shake It and Break It” (1978) en 1 cd “Talking Picture” (1998).

Een deel van het succesvolle Contemporary album “Firebirds” uit 1967 van de eind vorig jaar overleden Prince Lasha.


RIETBLAZER PRINCE LASHA ZONDER FAAM OVERLEDEN


De 11 december in Oakland (California) overleden rietblazer Prince Lasha ( (1929 – 2008) bespeelde een grote range instrumenten: fluit, altfluit, altsax, baritonsax, klarinet en altklarinet. Op zijn Contemporary album, “Firebirds”, dat hij samen met saxofonist Sonny Simmons, vibrafonist Bobby Hutcherson, bassist Buster Williams en drummer Charles Moffet in 1967 maakte, speelde hij altsax, altklarinet en fluit. Zijn gebrek aan bekendheid zou deels verklaard kunnen worden door zijn drang naar instrumentale veelzijdigheid, in ons land ook wel het Hendriks syndroom genoemd, naar multi - instrumentalist Gijs Hendriks, die elk nummer op een ander instrument speelt en nergens specifiek excelleert. Maar ook zijn participatie in de Black Panters beweging heeft zijn loopbaan negatief beïnvloed, omdat hij evenals Sonny Simmons geplaagd werd door een onzichtbare boycot, waar velen - niet zonder reden - de hand van de FBI achter zochten.

Lasha speelde in zijn geboorteplaats Fort Worth in de veertiger jaren in een schoolorkest met Ornette Coleman en vormde met hem een eigen groep in 1947. Daarna trad hij in de vijftiger jaren op met territory bands,  wederom Coleman, Sonny Simmons en in de zestiger jaren met Eric Dolphy en Elvin Jones, waarmee hij ook platen opnam. In 1965 maakte hij een tournee door Europa en richtte in 1970 zijn eigen label Birdseye op, waarop hij drie albums van zichzelf uitbracht met festival opnames.
Begin zeventiger jaren speelde hij met de tenoristen Joe Henderson en Harold Land, en daarna wederom met Bobby Hutcherson en Charles Moffett, een jeugdvriend.
Hij had weliswaar enige naam gemaakt met de albums “The Cry” (1962) en later “Firebirds” (1967), waarvan het titelstuk hem optimaal  laat horen in duel met Simmons, maar hij brak ondanks deze uitstekende albums nooit definitief door. Zijn spel was beïnvloed door Coleman en Dolphy zonder dat hij een blinde navolger werd, maar hij was minder experimenteel dan veel avant - gardistische tijdgenoten.
Op zijn Enja album “Search for Tomorrow” (1982) presenteerde hij in het titelstuk een zeer geslaagde authentieke vorm van free jazz.
In ons land was hij in de tachtiger jaren te horen met zijn Prince Lasha Firebirds, waarin bassist Wilbur Little, drummer Clarence Becton en pianist Karel Boehlee  zaten (BIMhuis 1982) en vijf jaar later in Jazzcentrum Thelonious Monk in Rotterdam met o.a. zijn zoon William Lasha op drums. Lasha was in de 80- er en 90- er jaren vooral actief als muziekdocent en onroerend goed makelaar. Niettemin speelde hij eind vorig eeuw in de bands van Odean Pope en verscheen na lange tijd een album: “The Mystery of Prince Lasha” (2005 CIMP). Een typerender titel voor zijn carriere is niet denkbaar.

Prince Lasha (1929 - 2008) en Wanda Sabir (rechts).