“SAXOPHONE COLOSSUS” ROLLINS OMNIPRESENT

Zijn leeftijd stijgt, zijn energiestroom daalt – zonder zijn kritisch smaakvermogen te verliezen - en toch is tenorsaxofonist Sonny Rollins deze maand alom aanwezig. Allereerst is zijn cd Sonny Rollins Road Shows vol. 1 zojuist officieel uitgekomen. Hierop staat een selectie van drie decennia Rollins concerten. Over zijn jubileumconcert in 2007 in Carnegie Hall New York was hij niet geheel tevreden bij het beluisteren van de banden. Daarvan is slechts 1 track opgenomen: “Some Enchanted Evening”. De zes andere tracks komen van concerten in Zweden (Umea 1980),  Polen (Warschau 1980), Japan (Tokio 1986 en Tama City 2000), Frankrijk (Toulouse 2006) en Canada (Victoria 2006). Dat zijn in niet chronologische volgorde: “Best Wishes”, “More Than You Know”, “Blossom”, “Easy Living”, “Tenor Madness” en “Nice Lady”. Rollins kan elke simpele melodie, ook filmsongs, die hij als jongen in de bioscoop hoorde, naar zijn hand zetten. En die muzikale hand doet door het sterke, doorgaande ritme altijd denken aan de basketballer, die de bal prachtig laat stuiteren op de grond en na een kleine versnelling feilloos scoort. De opnames van dit album komen zowel uit Rollin’s eigen verzameling als die van zijn jarenlange fan advocaat Carl Smith. Die verzamelde wereldwijd honderden tapes van even zoveel Rollins concerten. De eerste selectie werd gemaakt door Rollin’s trombonist Clifton Anderson, Newk deed de finale keuze. Vanaf eind tachtiger jaren gaf Rollins volgens eigen opgave ruim 600 concerten. Van ongeveer 200 hiervan bezit hij tapes met gedeeltelijke of gehele opnames van die concerten.
Tegelijkertijd verschijnt er in de Franse serie BD Jazz (bandes dessinées – stripboeken) van Nocturne een aflevering over Sonny Rollins. Deze is van de hand van illustrator Rubén Álvarez, zijn eerste voor BD Jazz. Deze smalle hoge boekjes met harde kaft kosten 18 euro en bevatten naast de meesterlijke tekeningen meestal een korte chronologische biografie en altijd twee cd’s met werk uit verschillende periodes. Hier de periodes 1951 – 1956 voor cd 1 en 1956 – 1957 voor cd 2. Inderdaad precies tot vijftig jaar terug in verband met – lagere – auteursrechten, zolang het nog kan.
Rollins kunt u binnenkort ook in levende lijve zien en horen. Hij geeft vijf concerten in Duitsland, één in Zwitserland en géén in de Benelux: Frankfurt Alte Oper 26.11, Hamburg Musikhalle 28.11, Berlijn Philharmonie 1.12, Düsseldorf Tonhalle 4.12, München Philharmonie 6.12 en Zürich Tonhalle 9.12.
Rollins kijkt vooruit en heeft al concerten geboekt in april, mei en november 2009. Dat laatste is in Zagreb Kroatië. Zolang Rollins de bal laat stuiteren volgt dan mogelijk weer een korte Europese najaarstournee. 

Sonny Rollins BD Jazz van Nocturne getekend door Rubén Álvarez bevat tevens twee cd's.

BIOGRAFIE VAN PIANIST RANDY WESTON OP KOMST

Het levensverhaal van jazzmusici wordt veelal na hun dood opgeschreven en bij leven meestal door derden. Randy Weston heeft tijdig het initiatief genomen voor zijn in 2009 te verschijnen autobiografie “African Rhythmes”. Het boek wordt uitgegeven door Duke University Press, is “gecomponeerd” door Weston en “gearrangeerd” door Willard Jenkins. De laatste is adviseur in de muzieksector, fondsen werver plus producer en publiceert via zijn Open Sky weblog. Hij schreef voor Jazz Times, Down Beat en Jazz Forum en produceert regelmatig radioprogramma’s. Willard noemt Weston een musicus, die zeer ondergewaardeerd is en enigszins over het hoofd wordt gezien. Beide stellingen zijn betwistbaar, want Weston wordt zeker in Europa - en met name in Frankrijk - gewaardeerd voor zowel zijn spel als zijn composities, waarvan “Hi - Fly” en “Little Niles” tot de jazz standards behoren. Het is ook op het Europese continent waar hij momenteel toert met zijn groep “African Rhythmes”, een trio waarmee hij 6 november optreedt in Salzburg (Oostenrijk) en 8 november in Szeged (Hongarije), waarna hij vertrekt naar Marokko voor een concert in Fes op 14 november. Van dit trio verscheen in 2006 de cd “Zep Tepi” bij Random Chance.
Zijn eerstvolgende geplande optreden is wederom in Europa: op 27 en 28 maart speelt hij met zijn trio en The Gnawa Master Musicians of Morocco in het Museum Quai Branly in Parijs, het volkenkundig museum “la ou dialoguent les cultures”. Weston toerde ook vele malen door Afrika, componeerde in 1960 de suite “Uhuru Africa” waarvoor Langston Hughes de teksten schreef. Op de avond van diens overlijden schreef Weston “Blues for Langston Hughes”. Hij opende begin 70- er jaren in Noord Marokko in Tanger het cultureel centrum The African Rhythm Club.

APOLLO THEATER WERKT AAN HEDEN EN VERLEDEN

Het Apollo Theater, Harlem’s oogappel aan125th Street, bestaat dit jaar 95 jaar. Na de opening in 1913 werd het in 1933 gekocht en verbouwd door Sidney Cohen en op 26 januari 1934 heropend. De vele shows in de dertiger en veertiger jaren waren sterk gericht op jazz en big bands, daarnaast waren er de amateur nights waarbij een ster als Ella Fitzgerald werd ontdekt. In de vijftiger en zestiger jaren voerde soul, R & B en pop de boventoon, bezocht door zowel blanken als zwarten. Afro- Amerikanen mochten pas na 1934 de Apollo bezoeken, daarvoor was het uitsluitend toegankelijk voor blanken. De laatste decennia liepen de zaken minder goed, want na de rassenrellen in de 60- er jaren kwamen junks, dealers en gangs massaal op in Harlem. Het theater in de Afro- Amerikaanse wijk van New York is vele malen in zijn bestaan bedreigd, zowel wat betreft het verval van het gebouw, het verval van de buurt na de intrede van de criminaliteit en de daaraan gekoppelde terugloop van bezoekers als de gevoerde frauduleuze boekhouding. The Apollo Theatre werkt nu aan fondsenwerving en aan het vastleggen van het verleden. Het startte dit jaar met het aanleggen van een collectie historische foto’s en documenten. Columbia University gaat  via haar Oral History Research Office een serie interviews houden met artiesten en musici, die in de Apollo optraden, waaronder tv- en musical actrice en zangeres Leslie Uggams (1943). Deze trad daar al op 8 jarige leeftijd op en groeide als het ware in het theater op. Ook trombonist Fred Wesley , eveneens van 1943, die toerde met Tina Turner, James Brown en Maceo Parker  en in mei nog in de Apollo optrad bij de fundraising “A Great Night in Harlem” voor in nood verkerende jazz en bluesmusici, wordt geïnterviewd. Columbia University gaat ook het audio en video archief van dit historische theater beheren, dat eind dit jaar beschikbaar is voor het publiek. Aan de toekomst wordt gewerkt via een renovatie en uitbreidingscampagne, waarvoor een budget van 96 miljoen dollar nodig is. Het theater wordt sinds 1991 gerund door The Apollo Theater Foundation en is eigendom van de overheid. De criminaliteit in Harlem is sterk teruggedrongen door het zonerings systeem waarbij bepaald werd, dat er per straatgedeelte slechts 1 nachtclub, bar of sexshop e.d gevestigd mocht zijn plus zeer actief politieoptreden.

CANDY DULFER CRUIST

Candy Dulfer is deze week niet beschikbaar als side kick bij De Wereld Draait Door. Zij maakt momenteel een cruise met de Westerdam van de Holland Amerika Lijn waar zij optreedt naast smooth jazz altsaxofonist Dave Koz, toetsenist George Duke, gitarist Jonathan Butler en de soul big band The Tower of Power. Deze Dave Koz Cruise 2008  vertrekt vanuit Fort Lauderdale en bezoekt o.a. St. Thomas bekend van Sonny Rollin’s gelijknamige calypso achtige song. Dave Koz speelt in de stijl van de zoetelijke saxen op de klassieke Billy Vaughan tophit uit 1958 “Sail Along Silvery Moon”. Candy speelt meer funky stuff. Na terugkomst uit de Caribbean gaat Candy Dulfer op toernee door Duitsand en Zwitserland, waarbij gestart wordt op 15 november bij de Dresdener Jazztage.

WOODY ALLEN AND HIS NEW ORLEANS MONEY BAND IN AMSTERDAM

Filmer en klarinettist Woody Allen maakt in december een korte tournee door Europa met zijn New Orleans Jazz Band. Advertenties in de NRC en de Volkskrant melden, dat de maestro met zijn band - met Eddy Davis als musical director - zondag 21 december zal optreden in de Heineken Musical Hall. De entreeprijzen zijn Euro 74,- , Euro 70,- en Euro 65,-. Gezien de kwaliteit van dit orkest en de klarinetprestaties van de naamgever zijn dit schandalig hoge tarieven. Dit wordt desgevraagd ronduit beaamd door de directeur van Mojo Concerts met de verzuchting:” De artiest vraagt dit. Ik kan die wereld niet veranderen”. Het kan nog gekker. Woody Allen speelt onder meer ook in Murcia (Spanje) op 31.12, Warschau (Polen) op 28.12, Praag (Tsjechië) op 20.12 en Dresden (Kulturpalast). In deze door de Engelsen in WO II platgebombardeerde Oost Duitse en door West Duitse investeringen herbouwde stad zijn de entreeprijzen nog extremer: van Euro 80,- tot Euro 135,- per plaats.
De band is gratis te zien op You Tube.
Woody Allen verklaarde in 1999 bij het uitkomen van zijn cd “Wild Man Blues”, tevens de titel van een documentaire van Barbara Kopple uit 1997 opgenomen tijdens een Europese tournee: “Ik speel met veel inzet, maar erg goed ben ik niet. Als ik geen bekend acteur was zou niemand naar mijn concerten komen – en ze zouden gelijk hebben ook”.

HISTORICUS STUDS TERKEL OVERLEDEN

De Amerikaanse schrijver Studs Terkel is vrijdag jl. op 96 jarige leeftijd overleden in zijn huis in Chicago. Terkel had al tweemaal hartoperaties ondergaan, waarvan de laatste op zeer hoge leeftijd. Hij staat bekend als de auteur van twaalf boeken met “oral history”, interviews met gewone en bekende Amerikanen. De bekendste is “Division Street: America” (1966). Hij won een Pullitzer Prijs voor “The Good War:  An Oral History of World War II” (1984).
Nadat zijn moeder in Chicago een pension had geopend voor arbeiders en passanten luisterde de jonge Studs urenlang naar de verhalen van hen, echte Amerikanen waarvan velen de jaren na de beurscrash hadden meegemaakt en amper hadden overleefd. Zijn hieruit voortvloeiende voorkeur voor activistische personen en linkse ideeën bracht hem tijdens de anti- communisten jacht van McCarthy in 1952 in problemen. Hij had diverse petities getekend en moest daarvoor boeten en verloor zijn radio en tv werk. Later, in 1970, publiceerde hij “Hard Times: An Oral History of the Great Depression”.
Als jongen stond hij op 12 jarige leeftijd buiten bij de Dreamland Ballroom in Chicago te luisteren naar de jazzmusici, meestal uit New Orleans afkomstig. In de jeugdjaren van Terkel, die in 1912 werd geboren, speelden daar  Doc Cook, Freddie Keppard, Jimmy Noone en Johnny St. Cyr. 
In 1957 verscheen zijn enige jazzboek: “Giants of Jazz’, waarin hij korte maar rake schetsen schreef over twaalf groten van de jazz: Armstrong, Basie, Beiderbecke, Ellington, Gillespie, Goodman, Herman, Holiday, Oliver, Parker, Smith en Waller. Sommigen had hij hiervoor geïnterviewd, andere niet. Zangeres Billie Holiday kende hij goed en bewonderde hij zeer. Lady Day zong een keer “Willow Weep for Me” voor Terkel en negen andere toeschouwers: “We weren’t weeping for her, we were weeping for ourselves. That’s an artist”.
In 1966 werd het boek in eenvoudige versie uitgegeven door de Jazz Book Club in Londen en in 1975 werd het herdrukt in de USA met toevoeging van een hoofdstuk over John Coltrane en een hoofdstuk over andere actuele musici, waaronder Sam Rivers. In 2007 verscheen een herdruk bij New Press. Deze uitgeverij  werd opgericht door zijn uitgever bij Pantheon, nadat deze door de nieuwe eigenaren was ontslagen. Terkel voerde in 1990 tevergeefs actie hiertegen en verhuisde vervolgens mee naar New Press.
Over de rassenproblemen in Noord-Amerika handelde zijn boek “Race: How Blacks and Whites Think and Feel About the American Obsession” (1992).
Terkel verliet de militaire dienst vroegtijdig wegens beschadiging van zijn gehoor ontstaan in zijn jeugdjaren. Niettemin werkte hij vanaf 1945 twee jaar bij het radiostation WENR in Chicago met zijn show “The Wax Museum”, waarin jazz de hoofdrol speelde.  Daarna was hij enige tijd acteur, maar werd door de McCarthy gekte  gedwarsboomd en geboycot. Bij het radiostation WFMT had hij vanaf 1958 een dagelijks programma met nieuws, muziek, veel folk en jazz, en interviews. Hij stopte hiermee in 1999 omdat zijn gehoor minder werd. Tevens was hij recensent voor jazz en folk music bij de Chicago Sun Times.

In het bovengenoemde boek “The Good War” presenteert Terkel een interview met Timuel Black, een Afro- Amerikaanse jazzliefhebber, die als GI in Europa vocht. Na de landing in Normandië arriveert hij in Parijs als bevrijder en wordt met open armen ontvangen: “They said, (tries a French accent) ‘M’sieur, ze music, le jazz. They hugged and embraced us. It was the feeling of acceptance. I seriouusly considered not returning to the United States. They respected something from my own culture so openly, jazz music”.