JON IRABAGON WINNAAR THELONIOUS MONK JAZZ COMPETITIE

Van de drie saxofonisten, die doordrongen tot de finale van de Thelonious Monk Saxofoon Jazz Competitie is de in New York wonende en uit Astoria (Queens) afkomstige Jon Irabagon de winnaar geworden. De tweede plaats werd behaald door Tim Green uit Baltimore en de derde plaats door Quamon Fowler uit Fort Worth. Zij traden zondagavond jl. op in een uitverkocht Kodak Theater in Hollywood/Los Angeles, waar bij de finale ook B.B. King, Herbie Hancock, Terence Blanchard en Dee Dee Bridgewater speelden. De winnaar krijgt naast $ 20.000,- voor studieprojecten ook een platencontract bij de Concord Music Group. Irabagon is geen nieuwkomer in de jazzsector. Hij bracht zelf het album “Outright!” (zie foto hierboven) uit op het label Innova, dat zeer goed ontvangen werd. Ook zijn concertagenda is goed gevuld mede door  de vrije spelopvatting van deze ambitieuze altsaxofonist, die qua stijl richting happy free jazz gaat. Hij begeleidde overigens zondag ook zangeres Dee Dee Bridgewater in een verplicht nummer, hier “Just Friends” en soleerde in “Smoke Gets In Your Eyes”. Vanavond speelt hij in New York met het Brazilian Trio en zaterdag met de “terrorist bebopband”  Most Other People Do The Killing, die in club Zebulon hun gezamenlijke cd  presenteert. Irabagon (zie foto hieronder) speelt in meer dan een dozijn groepen en zijn finaleplaats zal hem behalve die Concord cd nog veel extra werk opleveren.

DE TOEKOMST VOOR JAZZ IS NIET MEER ZO POSITIEF


Jazz is een minderheidsmuziek, die gehoord mag worden en gelukkig in ons land tot nu toe gehoord kón worden in alle varianten van oude stijl tot avant-garde.
Het is duidelijk, dat de oude stijl jazz, ook wel classic jazz genoemd,  bedreigd wordt door het uitsterven van de fans. Die werden geworven in hun tienerjaren direct na WO II door de  klanken van de Dutch Swing College Band en haar navolgers. Zij passeren nu de zeventig jaar grens en dan vallen er gaten. Ook de avant-garde wordt bedreigd, niet door leeftijdsproblemen, maar door het feit, dat echte jazzclubs grotendeels zijn verdwenen en daardoor ook de podia die experimentele muziek steunden op basis van een lage locale subsidie, aanvullende landelijke subsidie en een kring standvastige vrijwilligers. Hier vielen de gaten door locale overheden, die kostbare poptempels bouwden, maar vergaten navenant te budgetteren voor de programmering, waardoor andere muziekrichtingen moesten inleveren. De landelijke overheid deed hier een schepje bovenop door extreem hoge marketingeisen te stellen aan vrijwilligers, die niet geïnteresseerd zijn in papieren management, maar in daden. De jazzgroepen tussen avant-garde en classic jazz konden tot op heden enigszins terecht bij de Jazz Impuls dubbelconcerten voor theaters. Jong talent en deels jong publiek werden hierbij met elkaar in contact gebracht. Nu de minister voor Cultuur geen manager blijkt te zijn, die het veld én overziet én stimuleert, komt er een probleem voor deze grote middengroep plus een belangrijk deel van de avant-garde: er is minder geld en bovendien een grote stroom nieuwkomers van de conservatoria waar, evenals bij de kunstacademies, het leerlingenaantal de bekostiging bepaalt, die ook aan de bak, dus op de bühne willen.
A clash of generations, niet qua persoonlijke verhoudingen – er wordt enorm veel samengespeeld – maar qua omvang gezien de daarvoor beschikbare en betalende speelgelegenheden.
Daar komen andere negatieve signalen bij. Ondanks alle fraaie woorden van de cultuurminister weten alle insiders, dat sponsor budgetten de komende jaren omlaag gaan. Als grote geldinstellingen bijna of helemaal omvallen ligt hun prioriteit niet bij jazzmanifestaties. Dat de VSB bank geruststellende woorden spreekt geldt alleen voor de lopende verplichtingen. On top of that kan Wouter Bos wel geldsteun aan bankinstellingen toezeggen, maar de rentekosten komen ten laste van de lopende rekening, dus gaan of de belastingen omhoog - uw besteedbare inkomen daalt – en/of gaan de subsidies omlaag. Stijgende pensioenpremies en dalende werkgelegenheid nog even buiten beschouwing gelaten. Daar komen verontrustende geluiden uit binnen- en buitenland bij.
Het was al duidelijk, dat de dagbladen er na de komst van internet financieel zeer slecht voor staan. Deels door eigen schuld, wie zich als slachtvee laat opvreten door Engelse hedgefunds, is wel erg naïef. Deels buiten hun schuld door de komst van internet met op elk moment actueel nieuws met beeld, waardoor dagbladnieuws altijd te laat komt. In Nederland daalt het aantal jazzartikelen bij de Volkskant zeer langzaam en dan met name de concertverslagen. Bij de NRC lijkt de situatie enigszins stabiel, maar hoe lang dat blijft valt niet te zeggen, want het abonnee vertrek is daar even schadelijk als bij de Volkskrant. Dagblad Trouw heeft de jazz al lang gemarginaliseerd vanaf het moment, dat de doodstrijd begon bij het naderen van de oplage ondergrens van honderdduizend exemplaren. In Amerika valt eveneens te constateren, dat bij de New York Times het aantal concertverslagen langzaam daalt. Bij de Los Angeles Times gebeurt op dat vlak helemaal niets meer: wie op de website het woord jazz intikt vindt vooral horeca-advertenties, maar de jazzclubsituatie is in die regio ronduit slecht. Het geld voor cultuur verslaggeving door gespecialiseerde freelancers is op en jazz bestaat dus niet meer. De Chicago Tribune besteedt nog wel frekwent aandacht aan jazz, omdat deze stad een grote kern van jazzfans bezit, die nog bediend willen worden. Toch wordt het populaire Blues & Jazz Fest daar ingekrompen van vier naar drie dagen en ook het Latin Music Festival krijgt een kleiner budget. Het aantal zuivere jazzclubs loopt met uitzondering van New York en Chicago overal in de USA terug. Uit de opmerkingen van de Parijse jazzclubmanagers – Sunset/Sunside en Duc des Lombards – in de NPS tv serie “Jazz in the City”- blijkt, dat hun bezoekersaantallen in de toch al kleine clubruimtes schraler zijn dan het stralende neonlicht aan de gevel doet vermoeden. Bovendien wordt de serie grote jazznamen hier het laatste half jaar steeds dunner. In Engeland hebben zomerjazzfestivals niet optimaal gedraaid hetgeen officieel vooral aan het slechte weer geweten wordt. Niettemin staat het faillissement van het Brecon jazz festival er aan te komen. Ook de Londense jazzclubs muv Ronnie Scott's zouden graag meer inkomsten hebben om te kunnen overleven.
Het aantal gespecialiseerde jazzplatenzaken in ons land is dit jaar gekrompen tot de drie vingers van de linkerhand van een onvoorzichtige vuurwerkaansteker. De Concertzender en Radio 6 plus de bijbehorende Hilversumse omroepbobo’s liggen al maanden met elkaar in de clinch over de programmering. Dit radiokanaal besteedt nog aandacht aan jazz in meerdere vormen, van Max’s Jazz op Zes in de ochtend tot VPRO’s zoektochten in de late avond. Maar hoe lang nog?
Positief lijkt een evenement als De Dag van de Jazz waar bijna duizend bezoekers op afkomen. Maar dat zijn vooral musici en managers, die afzet zoeken. Positief lijkt ook het North Sea Jazz Festival, dat op basis van populaire popacts 60 tot 70.000 bezoekers trekt. Als hier de Amerikaanse eigenaar van Mojo geen brood meer inziet door dalende bezoekersaantallen of zelf opgekocht wordt of simpelweg ophoudt te bestaan door haperende financiering is het snel gedaan met dit hybride muziekevenement.
Jazz is niet dood en ruikt ook niet raar. Maar jazz lijkt wel op een prachtige ijsberg, die langzaam smeltend voorbij glijdt naar een vreemde horizon.
 

NIEUW BOEK:  JAZZ COVERS, NIET DUUR EN OOK WEINIG VERRASSEND


Geen grafisch hoogstandje, niet zo goedkoop als veel andere Taschen plaatjesboeken, weinig onbekende jazzalbum covers tonend, maar wel bijna 500 pagina’s omvattend met ruim 650 jazz covers en mogelijk nog net binnen het Sinterklaas budget passend, is het nieuwe boek “”Jazz Covers” van de in grote oplagen gespecialiseerde Duitse, internationaal opererende uitgeverij Taschen, dat voor 30 euro in de markt gezet wordt.
Na het kleine boekwerk “1000 Record Covers”, dat 576 pagina’s omvat, slechts 14 x 19,5 cm meet en voor tien euro te koop is, komt “Jazz Covers” met een formaat van bijna 24 x 24 cm wel beduidend groter naar voren, maar blijft het wel het kleinste coveralbum boek in de jazzsector. De twee eerstvolgende coverboeken qua klein formaat meten altijd nog 23 x 30 cm. Normaliter is de maat hier 30 x 30 cm en die maat is ideaal om de hoes van een jazzalbum volledig op ware grootte af te beelden.
En daar gaat het om. Bij Taschen bepalen de oplage en het daarbij passende drukformaat van de goedkoopst beschikbare drukpers echter het eindformaat.
Ook afwijkend van de bestaande albumcover jazzboeken is de opzet. Geen keuze voor één platenlabel of enkele historische labels, zoals Graham Marsh’s  “The Cover Art of BLUE NOTE Records”, William Claxton’s  “Jazz West Coast – Artwork of Pacific Jazz Records” of Manek Daver’s “Jazz Album Covers – The Rare and The Beautiful” en Naoki Mukoda’s “Artwork of Excellent Jazz Labels”, geen focus op één ontwerper, zoals Manek Daver’s “David Stone Martin”, geen selectie van één jazzstijl of regio, zoals Graham Marsh’s “New York Hot” of zijn “California Cool – West Coast Cover Art”, maar wel een geheel alfabetische opzet per musicus.
Per muzikant worden 1 of meer pagina’s met 1 of meer hoezen getoond. De samenstellers zijn Julius Wiedemann, die een design en marketing achtergrond heeft, en de verzamelaar Joaquim Paulo uit Portugal, die een platencollectie bezit van 25.000 albums. De keuze is kennelijk gebaseerd op Paulo’s collectie en Wiedemann’s smaak en daar valt iets op af te dingen. Ronduit smakeloos is de keuze voor Ella Fitgerald’s Verve album “Elsa swings lightly”, a disgrace. Acceptabel daarentegen is de cover van Paul Horn’s Columbia album “Cleopatra”, waarin Elizabeth Taylor getoond wordt in haar outfit uit de 1963 succesfilm “Cleopatra”. Verrassend is Mat Matthews album op het Dawn label “The Modern Art of Mat Matthews”  met een mooie mobile van Calder.  Ook George Russell’s Decca album “Jazz in the Space Age” , een fel begeerd collector’s item, valt hier goed te bewonderen.
De totale selectie is echter niet evenwichtig, doet geen recht aan de Blue Note hoogtepunten van zwart-wit meester Francis Wolff of die van de recent overleden kleuren genius William Claxton voor het Pacific label. De indruk wordt gevestigd, dat  Paulo’s collectie weinig echte klassiekers bevat en dat valt niet alleen te concluderen uit het ontbreken van een representatief beeld van het tekenwerk voor album covers van David Stone Martin. Ook de wijze waarop Basie en Ellington qua albums zijn afgeraffeld verdient kritiek.
U kunt het boek geheel doorbladeren op de website van Taschen in verkleind formaat via: Taschen startpagina/Jazz Covers/Facts - Leaf Through rechts boven.
Jazz Covers; Julius Wiedemann; Taschen; soft cover; 496 pag.; Euro 29,99 ; ISBN 978 - 3 – 8228 – 2366 – 8.

CLUB QUOTE NIEUW JAZZPODIUM IN ROTTERDAM

In november start aan de Binnenrotte 140 in Rotterdam Club Quote met een nieuw jazzpodium op de zondagmiddagen. Vanaf 16.00 uur wordt er opgetreden door instrumentale en vocale jazzgroepen. Deze club annex restaurant start op 9 november met zangeres Simone Roerade en het kwartet van saxofonist Barend Petersen.  De zondag daarop worden zij gevolgd door pianist Rembrandt Frerich’s Grand Vocal Show. Tegelijk treden dan op zanger Kenneth Ard en de zangeressen Margriet Sjoerdsma, Sylvi Lane, Maaike den Dunnen en Merel Koman, begeleid door Noah Nicoll op bas en Vinsent Planjer op drums.
De band van zangeres Deborah Carter komt met drummer Joost Kesselaar, pianist Coen Molenaar en bassist Mark Zandveld op zondag 23 november.
De openingsmaand wordt afgesloten door het Dick de Graaf kwartet met naast de leider op tenor- en sopraansax, gitarist Jerome Hol, bassist Harry Emmery en drummer Eric Kooger. De programmering vaart onder de vlag Jazz & Soul.

CD: ERIC DOLPHY EN JOHN LEWIS PLAY KURT WEILL

Willem Breuker is niet de enige jazzmuzikant, die de muziek van Kurt Weill omarmde.
John Lewis verzamelde in 1964 enkele gelijkgestemde collega’s in New York onder de titel Sextet of Orchestra USA en nam voor RCA “Mack The Knife”  op. De studio sessie vond plaats op 10 januari met Eric Dolphy op altsax, fluit en basklarinet, Nick Travis op trompet, Mike Zwerin op bastrompet en tevens arrangeur, Richard Davis op bas en Connie Kay op drums. Er werden drie stukken vastgelegd: “Alabama Song”, “Havana Song” en “As you make your bed”. Op 1 juni werden vier Weill composities opgenomen, nu zonder Lewis, Dolphy en Travis: “Mack the Knife”,  “Bilbao Song”,  “Barbara Song” en “Pirate Jenny”. De vervangers waren hier trompettist Thad Jones, altsaxofonist, klarinettist en fluitist Jerome Richardson en gitarist Jimmy Raney. Aangevuld met drie andere tracks plus drie alternate takes van de juni sessie zonder Dolphy en Lewis wordt dit nu gepresenteerd door Lone Hill Jazz als “Eric Dolphy & John Lewis Play Kurt Weill”.  Eric Dolphy speelt alleen basclarinet op “Alabama Song” en altsax op “As you make your bed” en soleert überhaupt niet op “Havana Song”. Om dan deze nieuwe verzamel- cd met dertien tracks op te hangen aan Dolphy’s naam plus die van John Lewis is misleidend.