Acht jaar na de dood van Franco in Spanje en één jaar na de oprichting van het reissue-label Mosaic in Amerika startte textiel- ontwerper Jordi Pujol in Barcelona op dertig jarige leeftijd in de hitte van de zomer van 1983 out of the blue Fresh Sound Records. Partners van dit op reissues gerichte label waren platenhandelaar Pedro Soley en Luis Moreno, evenals Lee Morgan-fan Pujol, liefhebbers en verzamelaars van jazz uit de vijftiger en zestiger jaren. Hun speciale interesse ging uit naar de moeilijk verkrijgbare albums van de befaamde West Coast jazzmusici vanwege het frisse geluid, de goede solisten, de sterke big bands en de perfecte arrangeurs zoals Shorty Rogers, Bill Holman en Marty Paich. In hun behoefte werd niet goed voorzien door de Japanse reissue-labels, die vooral op Blue Note en andere oostkust jazzplatenmaatschappijen gericht waren. En Mosaic richtte zich uitsluitend op boxen met meerdere LP’s van een musicus uit één (label)periode, zoals “The Complete Roulette Live Count Basie”. Door een reis naar Los Angeles in de zomer van 1984 wist Pujol, die op dat moment nog steeds in de textielsector werkte, licenties te verwerven van westkust maatschappijen als Capitol en Pacific Jazz. Dit wist hij stap voor stap uit te breiden tot talloze door jazzliefhebbers begeerde labels.
In 1986 voerde Fresh Sound Records al een catalogus met meer dan 175 LP’s. Hierin zaten de labels Bethlehem, HiFi-Jazz, Roulette, RCA, Somerset, Columbia, Peacock, Vik, Kapp, Andex, Jubilee, Jazz-West en Roost. Plus het Franse Barclay, waarvan oprichter en eigenaar Eddie Barclay meer geïnteresseerd was in het pushen van popmusici dan in de heruitgave van jazzalbums met een kleine oplage en lage omzetsnelheid, zoals het Barclay-album van Bobby Jaspar met Kenny Clarke (zie foto). De Fresh Sound albums waren perfecte heruitgaven van de originelen, inclusief ongewijzigde hoes en linernotes en bezaten een uitstekend geluid. Terwijl de Japanse reissue-albums op zijn minst in de prijsklasse van f 40,- tot
f 45,- opereerden, kostten de Fresh Sound LP’s tussen de
f 32,95 en f 34,95. Wat jazzfans aansprak was bovendien, dat ook platen herperst werden, die in de vijftiger jaren hier niet geïmporteerd werden, zoals de LP “Hot Rod Rumble” met filmmuziek van componist Alexander Courage, die een studio-orkest leidde met Bob Cooper, Herb Geller, Frank Rosolino, Barney Kessel en Shelly Manne. Geen wonder, dat de Fresh Sound platen zelf – mede door de gelimiteerde oplage – ook weer collectors items werden. Sommige jazzmusici werden als het ware opnieuw gelanceerd, zoals trompettist Shorty Rogers en saxofonist Dave Pell. Van elk werden direct drie albums herperst. Met Pell en zijn octet, een van de richtinggevende groepen bij de start van de West Coast jazz begin vijftiger jaren, werd al in 1984 een nieuw album opgenomen: “The Dave Pell Octet Plays Again” (Fresh Sound 101), nu ook als cd verkrijgbaar. Pell was tevens een uitstekende contactpersoon, want hij had gewerkt voor Tops Records, Liberty Records en Uni Records en kende als producer talloze musici aan oost- en westkust.
Het vinyl tijdperk ging ongemerkt over in het cd tijdvak. Een interessant vinylproject, dat al vanaf 1986 op de plank lag, de heruitgave van het door bassist Harry Babasin en drummer Roy Harte opgezette label Nocturne, mislukte in eerste instantie door de dood van Babasin in 1986. Rond de eeuwwisseling kwam toch de eerste Nocturne “Jazz in Hollywood” serie van drie cd’s uit, wederom een reissue mijlpaal. Ondertussen werden albums opgenomen met nieuw materiaal en niet alleen van West Coasters: Tete Montoliu, David Murray, Charlie Mariano, J. R. Monterose, Bill Perkins, Eddie Bert en Mundell Lowe. Langzaam verlegde Pujol zijn aandachtsveld ook naar New York, dat hij regelmatig bezocht. Ook startte hij in 1992 met opnames van jonge Spaanse jazzmusici en de export van deze cd’s was bevredigend. Met hulp van de talentscouts fluitist David Weiss en drummer Jorge Rossy werd in 1996 een nieuwe serie opgezet: Fresh Sound New Talent. Hierbij had Pujol het geluk pianist Brad Mehldau live in Barcelona op te nemen. Talloze New Yorkse jonge, smaakmakende musici volgden en vestigden de naam van Fresh Sound als actief en vooruitstrevend Europees label, dat de gaten vulde, die Amerikaanse kapitalistisch gerunde platenmaatschappijen over een breed front lieten liggen. Zo fungeren op de cd’s van tenorist Chris Geek een hele serie nieuwkomers als pianist Ethan Iverson, gitarist Kurt Rosenwinkel, de tenoristen Mark Turner en Seamus Blake, bassist Larry Greadier en de hiervoor genoemde drummer Jorge Rossy evenals pianist Brad Mehldau. En waar is het jonge trompettalent Ambrose Akinmusire voor het eerst als leider te horen? Op zijn nieuwe cd “Prelude to Cora” met saxofonist Walter Smith III (Fresh Sound New Talent 312). Bovendien trekt deze vinger aan de pols aanpak steeds meer nieuw talent naar Spanje: Ambrose en Walter geven op dit moment een weeklange workshop in Galicië in Noord-West Spanje.
Het goede distributienetwerk helpt dit Spaanse label, dat bovendien haar markt in Noord- en Zuid Amerika verbreedde door sublabels met wereld, tango- en Cubaanse muziek gericht op de groeiende Hispaanse, Carribean en Latino-markt. En Fresh Sound functioneert op haar beurt als distributiekanaal voor labels als Gambit, Lone Hill Jazz, Jazz Beat, Jazz Factory en vele andere. Die staan voor een groot deel ook in de catalogi van postorderbedrijf JAZZ- messengers, dat evenals Fresh Sound in Barcelona is gevestigd. De slagzin “Keeping Jazz History Alive! “ kan na 25 jaar worden uitgebreid met: “Keeping Jazz Future Afloat!”. Speciaal voor Amerika.

IN MEMORIAM:
ZANGERES JO STAFFORD,
“ONE OF THE GREAT V- DISC
LADIES”

Zangeres Jo Stafford, die 16 juli op negentig jarige leeftijd in haar huis in Century City overleed door hartfalen, stond bekend als popzangeres uit een ver verleden, omdat zij al in de zestiger jaren stopte met optreden. Maar Stafford (1917 – 2008) zong live en op platen ook bij bigbands, zoals die van Frankie Trumbauer, eind dertiger jaren, en Tommy Dorsey, waarmee zij van 1939 tot 1942 optrad. Dichter nog bij de jazz kwam ze door opnames met accordeonist Art Van Damme in 1957 en Benny Goodman in 1958. Haar “Jo Plus Jazz”- album uit 1960 leverde een palet aan Ellingtonians – Ben Webster, Ray Nance, Johnny Hodges, Harry Carney – plus de drummers Shelly Manne en Mel Lewis. Saxofonist Lester Young was gecharmeerd van Jo’s heldere, vibratoloze stem. Als hij een big band zou oprichten moesten Jo en Frank Sinatra de vocalisten worden. Ook disc-jockey Pete Felleman stak zijn bewondering niet onder stoelen of banken. Deze jazzliefhebber wijdde in maart 1950 een lang artikel in “Swing & Sweet” aan deze internationaal bekende vocaliste. Hij memoreerde daarin het feit, dat arrangeur Dave Lambert, later bekend van Lambert, Hendricks and Ross, een bop-arrangement voor Jo Stafford maakte, waarvan programmaleider en later Columbia platenbaas James Conkling dacht, dat het te moeilijk voor Stafford zou zijn. Conklin was vergeten, dat Jo een uitgebreide klassieke zangopleiding had gevolgd tijdens haar highschoolperiode. Haar plan was aanvankelijk om operazangeres te worden. Na highschool moest er echter geld verdiend worden. Dus vormde ze in 1935 met twee zusjes de Stafford Sisters, in navolging van de Boswell Sisters, een county-western trio dat zong voor radiostations in Hollywood.
Het trio diende ook als achtergrondkoor bij films opgenomen in de Hollywood studios. Na het huwelijk van één van de zingende zusters kwam Jo bij de vocal group The Pied Piepers, een octet met Jo en zeven zangers. Met Pied Piper zanger John Huddleston trouwde Jo, maar dit huwelijk eindigde in echtscheiding. Het octet werd gereduceerd tot kwartet bij het in dienst treden bij de band van Tommy Dorsey met Jo als solistevan de groep. Op advies van haar Dorseyband collega Frank Sinatra ging zij vervolgens solo zingen. En dat leverde onder meer een serie fraaie V-Discs op; 78-toeren platen gemaakt voor de strijdende jongens overzee met vaak ras jazzmusici. Elke opname begint met een korte groet, “Hello boys, I’m Jo Stafford…” en het memoreren van de solist. Decennia later werd een serie van die V-Discs door het Japanse label Dan op LP gezet. In “The Great Ladies on V-Disc Vol. 2” zijn aan één zijde de zangeressen Anita O’Day en Mildred Bailey te horen met op de ander kant zes stukken van Jo Stafford and her V-Disc Play Boys. Dit was nog ruim tien jaar voor het Hugh Hefner Playboy tijdperk. Met de solisten Billy Butterfield op trompet en Lou McGarity op trombone, ondersteund door o.a. drummer George Wettling, werden moodstukken gespeeld, zoals “Blue Moon” en “Am I Blue”, en iets pittiger werk: “Baby Won’t You Please Come Home”. Het hield het moreel van de militairen hoog.
Zij werd veelgevraagd voor radioshows en had in 1949 twee eigen radioprogramma’s: “ The Chesterfield Supper Club” en de “Jo Stafford Show”. Ook in de vijftiger en zestiger jaren deed zij veel radio en tv-shows naast talloze plaatopnames. Ze werkte zelfs enige tijd voor Radio Luxemburg en ze had haar eigen show op CBS-TV. Het gezinsleven bracht een einde aan de optredens en de ”fun” was ook weg. Ook de plaatopnames verdwenen vervolgens met uitzondering van enkele voor Frank Sinatra’s Reprise label. Ze was kapitaalkrachtig genoeg door de radio- en tv optredens en de verkoop van vele tientallen miljoenen platen. En glamour deed haar niet zo veel. Gevoel voor humor had ze wel getuige een bewust perfect slecht gezongen campalbum onder het pseudoniem Cinderella Stump en de vertolking van het lied “Tim Tayshum”, dat daarvoor nog “Temptation” heette. Zij startte in 1944 bij het twee jaar eerder gelanceerde label Capitol, dankzij medeoprichter Johnny Mercer, ging in 1950 over naar Columbia en keerde in 1961 terug bij het in L.A. gevestigde Capitol. Wel vond zij enige decennia later, dat haar vroegere platenmaatschappijen haar werk negeerden. Zij startte een proces hierover, want zij had in 1950 in haar contract met Columbia vastgelegd, dat zij het recht op de plaatopnames behield.
Uiteindelijk bracht Jo haar vroegere platen uit op het eigen label Corinthian. Deze Bijbelse naam was het gevolg van de godsdienstzin van haar man, ex-Dorsey arrangeur Paul Weston, een overtuigd katholiek, waarmee zij in 1952 trouwde. Jo werd vervolgens ook katholiek. Bassist Charlie Haden maakte met zijn Quartet West in 1991 nog gebruik van een successong van Stafford uit 1947: “Haunted Heart”. Het werd niet alleen de titel van een overdubtrack, maar ook de titel van deze nostalgische cd. Jo Stafford zong pop, country, folk, blues en spirituals en jazz. Zij beheerste al deze genres met ogenschijnlijk gemak dankzij een perfect gevoel voor vocal pitch. Zij was echter niet de typische jazz-zangeres. Wel was zij een icoon voor de Amerikaanse militairen in WO II en zo ontstond haar bijnaam GI Jo. Zij was volkomen zichzelf, straalde rust en zekerheid uit in een rumoerige tijd en werd zo halverwege de twintigste eeuw een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse cultuur, Americana in optima forma.

KORT NIEUWS

STRING TRIO OF NEW YORK IN WOODSTOCK
Het in de Hudson Valley huizende String trio of New York presenteert op 2 augustus in Woodstock (NY) een nieuw werk van James Emery, de gitarist en medeoprichter van het nu S3NY geheten ensemble. In opdracht van Chamber Music America’ s New Works componeerde Emery “The River of Orion”. Dit uit negen delen bestaande werk bevat geschreven stukken en vrije improvisaties en behandelt danstypes als samba, boogaloo en go-go. Emery ziet de rivier als metafoor van muziek met dien verstande, dat de rivier Orion een heelalsymbool is. Tevens wordt een werk van de andere medeoprichter, bassist John Lindberg uitgevoerd. Dit werk is getiteld “Journey Platz”. De derde oprichter en tevens leider, violist-componist Billy Bang, vertrok in 1986. Rob Thomas is de huidige violist. Dit weekeinde gaf het trio ook een lezing met demonstratie op het thema “The Art of Improvisation”.

JOE ZAWINUL’S BIRDLAND CLUB IN MOEILIJKHEDEN
De door Joe Zawinul in zijn geboorteplaats Wenen opgerichte jazzclub Birdland verkeert in financiële problemen. Birdland Wenen, door Joe vernoemd naar de gelijknamige New Yorkse club waar hij eind vijftiger jaren alle jazzgroten ontmoette, distantieert zich van een artikel in Wochenmagazin News van 17 juli over deze geldproblemen. Tegelijk meldt het, dat geld voor alle Weense culturele instellingen een probleem is en dus ook voor Joe’s Birdland. Het overlijden van Zawinul vorig jaar en dat van zijn vrouw kort daarvoor betekent, dat een financiële ruggesteun ontbreekt. De Weense jazzclub geeft aan, dat gehoopt wordt op enigerlei vorm van subsidie. Om aandacht te trekken en mogelijk als doodskreet organiseert het op dinsdag a.s. Birdland Forever, een concert met Oostenrijkse en buitenlandse topmusici. De programmering van de laatste maanden ontbeerde de namen van bekende jazzmusici.

DR. BILLY TAYLOR DOET EEN STAPJE TERUG
Pianist Dr. Billy Taylor, afgestudeerd op een thesis over de geschiedenis van de jazzpiano, stopt met lesgeven aan de Universiteit van Massachusetts. Hij was ruim 26 jaar verbonden aan deze universiteit en begeleidde met name het Jazz in July programma, dat hij samen met drummer Max Roach in 1982 opzette. Dit in navolging van een soortgelijk programma van Jazz Mobile in New York, waaraan Taylor meewerkte. Taylor, die over enkele dagen 87 jaar wordt, begeleidde in totaal zo’n 1.500 jazz studenten en gaf op 17 juli een afscheidsconcert met zijn trio in het Bowker Auditorium van de Universiteit van Massachusetts.

BILL CHARLAP ARTISTIEK LEIDER JAZZ IN JULY FESTIVAL
Pianist Bill Charlap is voor de vierde maal de artistiek leider van het New Yorkse Jazz in July Summer Festival in 92nd Street Y. Dit festival loopt van 22 tot 31 juli en telt zes concerten. Charlap participeert in elk concert. Gestart wordt op 22 juli door zanger Kurt Elling, die een programma met songs van Leonard Bernstein presenteert. Een inkopper voor Charlap gezien zijn cd “Somewhere: The Songs of Leonard Bernstein”. Dr. Billy Taylor, bij Jazz in July in New York nog wel actief, leidt een dag later een Piano Jam met Charlap, Cedar Walton en Bill Mays plus Warren Vache op cornet. Na het Vanguard Jazz Orchestra op donderdag volgt een Jazz Piano Master Class met pianist Ted Rosenthal en Charlap op 28 juli. Met trompettist Claudi Roditi en pianist Dario Eskenazi wordt 29 juli Jazz Samba! gespeeld met zang door Vera Mara. Dan volgen twee interessante concerten met een historische lading: “The Shearing Sound” en “Lush Life: Billy Strayhorn” met resp. zanger Freddie Cole en zangeres Carol Sloane. Aan dit laatste concert doen mee trompettist Terell Stafford, pianist Mulgrew Miller en tenorsaxofonist Frank Wess.

SAXOFONIST BEN VAN GELDER IN LONDEN
Altist Ben van Gelder doet deze week een minitour door Londen. Met pianist John Escreet speelt hij morgen in de Londense Con Cellar Bar met Phil Donkin op bas. Overmorgen speelt John’s trio plus Ben in het bovenzaaltje van de Ronnie Scott’s Club, nu met Colin Stranahan op drums. Daarna volgen de 606 Club op woensdag en de Charlie Wright’s Club op donderdag, eveneens samen met Escreet’s trio. Terug in Nederland staat op 3 augustus in de Amsterdamse Sugar Factory voor deze jonge saxofonist een optreden bij Wicked Jazz Sounds op het programma waarna Café Alto op donderdag 7 augustus volgt.

AUTEURSRECHTEN KARTEL VERBODEN
De afspraak tussen auteursrechtenorganisaties om niet in andere landen te opereren is door Brussel verboden. Dit betekent, dat musici niet langer genoodzaakt zijn in eigen land hun muziekrechten vast te leggen en te laten incasseren. De Europese Commissaris voor de Interne markt beschouwt afspraken over landenexclusiviteit als kartelafspraken. Er volgt geen boete voor de 24 binnen de EU opererende muziek- en auteursrechten organisaties, maar hun nationale monopolystructuur is voorbij. Deze vrijheid voor muzikanten impliceert ook een risico. Grote platenmaatschappijen en muziekuitgevers zullen ieder voor zich één organisatie kiezen of zelf oprichten in heel West-Europa. Kom er dan als muzikant of songwriter in Nederland maar eens achter hoe de boekhouding in Italië of Roemenië, twee unverfrohren corrupte EG-landen, in elkaar zit nog afgezien van de kosten en de taalbarrieres. Goede accountantscontrole is ook de zwakke stee van de Europese Unie zelf. Nog nooit is een EG-jaarbegroting volledig door een register accountant goedgekeurd.