CONCERTZENDER WIL ZELFSTANDIG DOORGAAN
IN DE REGIO AMSTERDAM
De Concertzender dreigt 1 november a.s. te moeten stoppen, maar wil doorgaan. De Concertzender is van oorsprong een Amsterdams initiatief, 25 jaar geleden ontstaan in het verlengde van muziekcentrum De IJsbreker, dat aan de Amstel was gehuisvest. Er leven nu plannen om de oude stichting weer te activeren en de activiteiten vervolgens te concentreren in de regio Amsterdam. Woordvoerder Willem van Manen meldt desgevraagd: “Er spelen ideeën om na 1 november door te gaan. Internetprogramma’s, programma’s via kabelaars. Met Salto is contact geweest, die zijn actief in Amsterdam en Noord Holland. Er is wel interesse, er zijn geen afspraken”. Salto is actief op internet plus lokaal op de kabel en deels op FM. Het heeft een zendmachtiging voor 3 tv kanalen en 6 radiokanalen in Amsterdam e.o. Het nodigt op haar website programmamakers uit om passende voorstellen in te brengen. Radiozendtijd (ether en kabel) kost overdag minder dan 5 euro en ’s nacht minder dan 1,5 euro per uur. Alleen via de kabel is ook minder dan 1,5 euro voor elk uur. Studioruimte en locatie apparatuur kunnen tegen kostprijs gehuurd worden.
Het voordeel van aansluiting bij een organisatie als Salto is voor de Concertzender tweeledig: distributie en vindbaarheid. Betaalde medewerkers bij de Concertzender zouden in zo’n situatie bereid zijn terug te gaan naar 1 dag per week. Daarnaast draait de Concertzender op tientallen vrijwilligers. Vorige week verstuurden de medewerkers en vrijwilligers van de Concertzender een brief aan alle vrienden van de Concertzender met het verzoek 20 euro of meer te doneren. Bij opheffing wordt het geld teruggestort. Insiders verwachten, dat de Concertzender doorgaat op eigen kracht via kabel en webradio. De vraag is dan of de Publieke Omroep, die het Concertzender budget inpikt, ook het omvangrijke archief met unieke opnames inlijft.
HOBOÏST WERNER HERBERS DIRIGEERT KENTON ALUMNI IN “CITY OF GLASS” IN L.A.
Werner Herbers, hoboïst en onderzoeker en uitvoerder van het werk van componist Bob Graettinger, dirigeert op 8 en 9 oktober in Los Angeles twee groepen Kenton Alumni.
De groep met strijkers zal Graettinger’s “City of Glass” spelen, een werk dat na het uitkomen van de opnames door Stan Kenton and his Orchestra in 1951-1952 werd bejubeld én verguisd. Herbers meldt vanaf zijn vakantieadres: “Het muziektijdschrift ‘Glorieuze Klanken’ schreef in 1954 in oud Nederlandse stijl over City of Glass: ‘hier doemt een nieuw universum op’. Anderen zeiden er kiespijn van te krijgen. Graettinger was een loner, die in een garage woonde met een matras en een éénpits kooktoestel. Een door Kenton aangeboden opslag wuifde hij weg. Hij was ook in de muzikantenbus een loner”. Graettinger overleed op 33 jarige leeftijd aan kanker in Los Angeles. In deze plaats komen alle Kenton liefhebbers en ex Kenton musici van 8 tot en met 11 oktober a.s. bij elkaar in het Four Points Sheraton Hotel voor een indrukwekkend programma. Zo’n vijftig musici plus de in te huren strijkers treden aan voor een serie concerten, aangevuld met lezingen. Herbers dirigeert, na slechts enkele uren repetitietijd, op 8 oktober een groep zonder strijkers en op 9 oktober een groep met strijkers voor resp. “The Music of Bob Graettinger” en “Stan Kenton’s Innovations in Modern Music”. Ook het werk van de andere Kenton componisten en arrangeurs wordt gespeeld, waaronder dat van Pete Rugolo, Ken Hanna, Shorty Rogers, Bill Holman, Dee Barton en Gerry Mulligan. Aandacht wordt ook besteed aan de muziek van de overleden ex Kentonians altist Art Pepper, drummer Shelly Manne en zangeres June Christy. Saxofonist en dirigent Don Menza leidt op 10 oktober het concert met “Maynard Ferguson’s Birdland Dreamband featuring MF alumni”.
De jong overleden componist/arrangeur Bob Graettinger (1923 - 1957) werkte als saxofonist en arrangeur voor Benny Carter. Hij kreeg bekendheid door zijn revolutionaire composities "City of Glass", "Thermopylae" en "Incident In Jazz" voor Stan Kenton. Hij reisde maandenlang met de Kenton band mee als componist/arrangeur om te horen hoe elke solist opereerde opdat hij zijn - soms atonale ! - stukken daar op kon richten.
BUMA STEMRA HEEFT TEVEEL GELD OP DE PLANK LIGGEN
Nederland telt achttien auteursrechtenorganisaties, die volgens het Financieele Dagblad eind vorig jaar nog 400 miljoen moesten uitkeren. Hiervan neemt Buma met 154 miljoen een prominente plaats in. Elk jaar blijft daar een bedrag in deze orde van grootte niet uitbetaald staan. Zusterorganisatie Stemra beheert de laatste paar jaar een niet uitgekeerd saldo van 45 tot 50 miljoen euro.
Het totaal geïncasseerde bedrag aan auteursrechten was bij Buma vorig jaar 140 miljoen en het totaal aan uit te keren bedragen was in die periode 113 miljoen. Het verschil tussen in/uit is groot: 27 miljoen of te wel bijna 20 %. Stemra heeft op haar beurt een effectenportefeuille aangelegd van niet uitgekeerde auteursrechten. De waarde hiervan was eind 2008 ruim 91 miljoen euro. Gezien de grote bedragen, die op de uitkeringsplank liggen en het verschil tussen inkomsten en uitkeringen, vraagt de SP zich af hoe Buma Stemra en haar collega’s te werk gaan. SP Kamerlid Arda Gerkens zal hierover vragen stellen aan minister Hirsch Ballin van Justitie.
Zij, die lid willen worden van Buma Stemra kunnen op de website exact lezen hoe de verdeelsleutel werkt “na aftrek van kosten”. Ook kunnen zij lezen, dat een lid “deelnemer” heet en geen stemrecht of zeggenschap heeft over het beleid van Buma Stemra: “Om stemrecht te verkrijgen binnen de Vereniging Buma of de Stichting Stemra moet u aan bepaalde criteria voldoen. Zodra dit het geval is krijgt u hierover van ons bericht”. Dit is een onacceptabele blokkade.
In een periode waarin auteursrechten onder druk staan door nieuw mediagebruik moeten incasso organisaties zorgen, dat hun instellingen boven alle kritiek verheven zijn. Dat is bij Buma Stemra niet het geval, al jarenlang. Nu het monopolie op incasso van muziekrechten in Nederland door ingrijpen van Brussel is vervallen is Buma Stemra in feite een gewone onderneming geworden met concurrenten en is het verenigingsmodel voor Buma en het stichtingsmodel voor Stemra zowel juridisch als economisch achterhaald. Betrokkenen kunnen een onderneming, die hun belangen behartigt, bij vermeend wanbeleid voor de Ondernemingskamer dagen, maar voor een stichting of vereniging geldt dit niet. Tijd voor verandering.
Salsa trombonist Willie Colón is een van de latin sterren in de 4- delige documentaire “Latin Music USA”.
”LATIN MUSIC USA” SERIE OP PBS TV EN LATER BBC TV
Jelly Roll Morton, de zelf verklaarde “inventor of jazz”, gaf het al duidelijk aan: de “latin tinge” was bij de geboorte van de jazz bepalend voor haar amalgame karakter. De invloed van latin music op jazz is ook daarna een continue bron van creativiteit geweest, zowel voor jazz als alle ander Amerikaanse muziekvormen. Door de groei van het aantal Latino’s in Noord Amerika* ontstond een geheel nieuwe markt voor latin music, eerst binnen de eigen gemeenschap, maar nu steeds sterker daarbuiten. De nieuwe serie “Latin Music USA” gaat diep op alle ontwikkelingen in en belicht de invloed van latin sounds op alle Americana. Oorspronkelijk was deze vierdelige documentaire tv-serie gepland voor januari dit jaar. De premiere is nu op 12 en 19 oktober met op elke avond twee delen op de Amerikaanse zender PBS. Een gedeeltelijke preview vindt plaats op 26 september bij het Jazz Museum In Harlem (New York) met een discussie tussen panel voorzitter/ musicus Bobby Sanabria en filmdirector Dan McCabe plus tv producer Pamela Aguilar, die ook een deel van de documentaire “Salsa Revolution” voor haar rekening nam.
Deze muziekdocumentaire behandelt de invloed van latin sounds in de afgelopen vijftig jaar op jazz, rock, country, rhythm & blues en pop. Naast de hierboven afgebeelde Willie Colón komen veel latin musici in beeld: Mario Bauzá, Chano Pozo, Carlos Santana, Flaco Jiménez, de band Los Lobos, Gloria en Emilio Estafan, Ricky Martin, Tego Calderón en vele anderen. Deel 1 behandelt de opkomst van de mambo en de cha cha en de invloed op R & B en rock ’n roll. Deel 2 gaat over de invoering van de son en de plena waaruit met soul en jazz elementen de salsa ontstond. Deel 3 neemt de strijd van de Latino’s voor burgerrechten in de USA onder de loep en de rol van hun muziek daarbij. Deel 4 spitst zich toe op de recente Latin pop explosie.
”Latin Music USA” is geproduceerd door WGBH i.s.m. de BBC en wordt ondersteund door The Smithsonian Latin Center en het blad People en Espanol, het succesvolle Spaanse magazine in de USA. Een Spaans gesproken versie wordt uitgezonden op V- me, een Spaanstalige tv-zender.
”Latin Music USA” is vanaf de premiere ook te volgen op PBS.org/latinmusicusa. Het vormt een actuele en brede aanvulling op de succesvolle video documentaire “Calle 54” van Fernando Trueba uit 2000, die specifiek op latin jazz musici was gericht.
Ongetwijfeld komt deze serie t.z.t. ook op BBC tv.
* De over enige tijd geplande Amerikaanse volkstelling zal duidelijkheid geven over het groeiende aantal Latino’s in de VS, dat op veertig (legalen) tot vijftig (allen) miljoen wordt geschat; dan is 1 op de 7 of 8 Amerikanen een Latino.
Pianist Michiel Borstlap speelt vrijdagnacht a.s. in de sfeervol ingerichte wintertuin van Krasnapolsky bij de start van "Jazz On The Riverbank".
JAZZ ON THE RIVERBANK: PLAN VOOR LUXE JAZZCLUB
Kapper Hans Douglas, eigenaar van de gelijknamige kapperszaak in het Amsterdamse hotel Barbizon Palace op de kop van de Zeedijk (en niet in het Krasnapolsky hotel zoals de telefoongids vermeldt) heeft het plan opgevat een chique jazzclub op te richten “Jazz On The Riverbank”. Deze moet in de herfst openen, voorlopig in - toch - hotel Krasnapolsky en later in een locatie aan het IJ. Deze locatie moet Het Tolhuis in Amsterdam Noord aan de Buiksloterweg worden. Het Tolhuis telt meer dan 20 plannen, maar Jazz On The Riverbank staat er niet bij.
Douglas plan betreft de eerste verdieping van Het Tolhuis Paviljoen waar ruimte moet komen voor 350 tot 400 bezoekers en een restaurant. Nationale en internationale jazzmusici en jazzstudenten van het aan het IJ gelegen conservatorium moeten de programmering vormen. De organisator zoekt private financiers, subsidiegevers en betalende clubleden. De slogan hiervoor is: “Dat gaat ook lukken”. Mocht het niet lukken, dan biedt het dicht bij het IJ gelegen Barbizon Palace misschien een mogelijkheid, bijvoorbeeld in de vrijgekomen kapsalon.
Vrijdag 28 augustus wordt de wintertuin van Krasnapolsky omgebouwd tot een ruimte “met de sfeer van vroeger” en zal vanaf middernacht o.a. Michiel Borstlap spelen.
In oktober start in Krasnapolsky de concertserie waarvoor volgens initiator Hans Douglas zich al 800 gasten hebben aangemeld, die in de stijl en ambiance van de wintertuin “netjes gekleed” zullen zijn.
"DUKE ELLINGTON 70” DVD
+ SARAH VAUGHAN
De achtergrond van het label Jazz Door is duister. Naar men zegt gevestigd in Italië, maar met “Made in Germany” op de DVD doos. Deze DVD “Duke Ellington and his Orchestra Live at the Berlin Philharmonic Hall/ Sarah Vaughan and her Trio” biedt 26 minuten met muziek van Duke’s band en 31 minuten van Sarah. De opnames zouden bij de Berliner Jazz Tage gemaakt zijn in 1969, maar Ellington’s orkest verwisselt halverwege van witte jasjes naar blauwe en Duke van zwart naar wit.
Het “Ellington 70” concert werd in 1969 door de Duitse tv uitgezonden en er circuleerden al geruime tijd videobanden van. Duke is in goede vorm en het openingsnummer “Things Aín’t What They Used to Be” laat zijn pianospel horen met alleen bas en drums begeleiding. Het orkest bevat nog een handvol oude Ellingtonians, zoals Johnny Hodges, die soleert in “Don’t Get Around Much Any More”, en Paul Gonsalves, die zich gedeeltelijk succesvol stort op de ballad “Happy Reunion”. Trompettist/zanger Money Johnson geeft een perfecte vocal in “Mack The Knife”, die dicht bij Louis Armstrong’s gravel voice komt.
De beeldkwaliteit van het Sarah Vaughan deel – al of niet afkomstig van de Berliner Jazz Tage 1969, maar geen originele tv registratie - is matig door veel trillers. Particuliere videorecorders kwamen pas na 1970 echt in opkomst. Waar het beeld tekort schiet, komt Sassy zelf uitstekend naar voren. Ze is zeer goed bij stem in klassiekers als “Misty”, “My Funny Valentine” en “All of Me”. Het is bekend, dat Sarah haar begeleiders wel eens voor verrassingen zette op de bühne door onverwachte veranderingen. Hier is een kortsluiting tussen haar en pianist Johnny Veith te zien, waarbij een overrompelde Sarah – off mike - schimpend stopt met zingen, de pianist de vocal doorzet en de zangeres na het kwaad wegsmijten van een zakdoek professioneel de draad weer oppakt. “Scat Blues” is het beste nummer, omdat Sarah naast haar scat techniek ook haar vocale bereik van laag naar hoog etaleert.
BOEKEN
”SOME LIKED IT HOT” -
Kristin McGee
”Some Like It Hot” (1959) is de titel van een filmkomedie van Billy Wilder, die zich afspeelt in de twintiger jaren in de USA, waarbij twee mannen (gespeeld door Tony Curtis en Jack Lemmon) door gebrek aan werk zich in travestie aanmelden bij een rondreizend all girl bandje. Marilyn Monroe is de zangeres, die verliefd wordt op Tony Curtis, als hij zich in een strandstoel met kapiteinspet en blazer voordoet als Shell nazaat, en passant een grote zeeschelp oprapend. De slotzin van de film is hilarisch. Een bejaarde heer (Joe Brown) is verliefd op lady Jack Lemon en vraagt ‘haar’ in een bootje ten huwelijk. Als de beminde in kwestie bekend geen vrouw te zijn, grijnst Brown aapachtig: “Nobody is perfect”.
Dat laatste geldt ook voor het boek “Some Liked It Hot: Jazz Women in Film and Television,1928 - 1959” van Kristin A. McGee. Het is deels gebaseerd op haar proefschrift “Some Like It Hot: The Jazz Canon and All-Girl Bands in Times of War and Peace (ca.1928 - 1955), waarmee zij haar studie etnomusicologie aan de University of Chicago in 2003 afrondde. Dr. McGee behandelt in dit boek de veranderende rol van de vrouwelijke jazzmusicus in de Amerikaanse cultuur. Het gaat uit van de gedachte, dat vrouwen van de jazz canon werden uitgesloten, zo constateert zelfs de uitgever. Daar zullen de nog levend en de overleden Amerikaanse jazzpianistes en zangeressen (postuum) van opkijken. Er zijn er tientallen, die tot de jazzcanon behoren, misschien meer nog in Europese ogen dan in Amerikaanse. Rassenproblemen, economische situaties, de situatie bij radio, film en tv voor vrouwelijke jazzmusici en de historische stijlgrenzen uiteenlopend van sweet tot hot en swing komen eveneens aan bod.
De kracht van dit boek ligt feitelijk in de uitvoerige beschrijving van alle films waarin jazzvrouwen en met name all girl bands een rol spelen.
Dr. McGee doceert als “assistant professor“ sinds 2004 “popmuziek in globaliserende contexten (na 1989)” en “Jazz binnen Cinema en Televisie (vanaf 1920)” bij de afdeling Kunsten, Cultuur & Media aan de Faculteit der Letteren van de Rijks Universiteit in Groningen bij het Masterprogramma Muziekwetenschap. Zij speelde in Chicago saxofoon in meerdere stijlgroepen en is jazzliefhebster, maar in de laatste sector zijn er minder universitaire banen beschikbaar. In 2004 verklaarde zij in de Groningse Universiteitskrant, dat de muziekbusiness keihard is en vooral een mannenwereld.
”Some Liked It Hot: Jazz Women in Film and Television, 1928 - 1959“; Kristin A. McGee; Weslyan University Press 2009; 336 pag.; paperback $ 27,95 ($ 21,24 Amazon); ISBN 978-08195-6908-0.
Kristin McGee, auteur van "Some Liked it Hot", is werkzaam bij de Rijks Universiteit Groningen als docent “popmuziek in globaliserende contexten (na 1989)” en “Jazz binnen Cinema en Televisie (vanaf 1920)” bij de afdeling Kunsten, Cultuur & Media aan de Faculteit der Letteren.
‘WICKED THEORY, NAKED PRACTICE” -
Fred Ho
Elke jazzmuzikant heeft bijzondere eigenschappen. Fred Ho (1957) heeft bijzonder veel bijzondere eigenschappen door uiteenlopende activiteiten: ex lid elite corps Mariniers, ex copy writer, ex activist, ex bouwvakker, baritonsaxofonist, componist, bandleider, multi media specialist, aankomend socioloog (Bachelor), China kenner, oprichter van burger en kunst groepen en auteur. Als kind was hij in Amherst slachtoffer van racisme en huiselijk geweld. Hij zocht zijn idolen en ideeën bij Archie Shepp, Black Power, Malcolm X en Black Arts, bezocht jazz workshops en bestudeerde de big band arrangementen van Duke Ellington, Charles Mingus en Thad Jones.
Als auteur is hij bekend van “Sounding Off! Music as Subversion/ Resistance/ Revolution” (in 1995 onder zijn vroegere naam Fred Wei- Han Ho geschreven met Ron Sakolsky), “Legacy to Liberation: Politics and Culture of Revolutionary Asian Pacific America” (in 2000 met bijdragen van Carolyn Antonio, Diane Fujino en Steve Yip) en “Afro Asia: “Revolutionary Political and Cultural Connections Between African Americans and Asian Americans” (in 2008 met Bill Mullen).
Deze triologie maakt duidelijk waar de interesses van de componist van “The Black Panter Suite” liggen: muziek, politiek, revolutie en rassenstrijd.
Het nieuwe boek “Wicked Theory, Naked Practice: A Fred Ho Reader”, waarvan hij het tweede titeldeel uitbeeldt op de cover, is een selectie, gemaakt door Diane Fujino van Ho’s lezingen, interviews en artikelen uit de afgelopen drie decennia. De onderwerpen lopen uiteen van Mao tot Sun Ra en van Coltrane tot kanker waarmee de culturele en politieke ontwikkelingen van de 60- er en 70- er jaren verweven worden. Daarbinnen wordt ook een onderwerp als “The Inspiration of Mao and the Chinese Revolution on the Black Liberation Movement and the Asian Movement on the East Coast” behandeld. De wereld verklaard in drie stappen. De uitgevers slogan “Art & Justice” dekt echter niet de zeer brede lading.
Interessant is Ho’s artikel in deze reader “Highlights in the History of ‘Jazz’ Not Covered by Ken Burns” geschreven op verzoek van een collega auteur.
”Wicked Theory, Naked Practice”; Fred Ho; University of Minnesota Press 2009; paperback $ 24,95; ISBN 978-0-8166-5685-1 .
AUTEURSRECHTEN STRIJD: VERLIES EN WINST
YAHOO
Yahoo heeft – voorlopig – een rechtszaak gewonnen van Sony/BMG, die al loopt vanaf 2001. Het betreft internet radio luisteraars, die zelf songs uit een bepaald genre kunnen kiezen bij Yahoo’s Launch Media. Een federaal Hof in New York heeft nu beslist, dat deze service met een aanbod van 5.000 songs in één genre niet interactief is, want vergelijkbaar met een radiostation voor country muziek e.d. Hierdoor hoeven geen rechten per platenmaatschappij betaald te worden, maar alleen de lagere “licensing fees”.
MUSICFIRST
De Federal Communications Commission is een onderzoek gestart na een klacht van de muziekcoalitie musicFirst. Het betreft musici en bedrijven, waarvan de songs geweerd worden door bepaalde radiostations, omdat zij strijden voor een hogere auteursrecht vergoeding, te betalen door die public radio stations. De klagers strijden voor een verbetering van de Performance Rights Act. Ook hun betaalde spots voor meer auteursrecht geld worden door sommige stations geweerd. Musici krijgen, anders dan componisten, voor op de gewone radio gespeelde songs in de USA een veel lagere vergoeding, dan songs gespeeld via internet. In musicFirst zit ook de RIAA, Recording Industry of America. Dit zijn o.a. Vivendi/Universal, Sony en Warner, die grote belangen in muziekrechten hebben opgebouwd en wel enig extra geld kunnen gebruiken. De NAB (National Association of Broadcasters) stelt, dat hogere vergoedingen voor musici de radiozenders zullen ruïneren.
RIAA
De RIAA heeft muziek downloader student Joel Tenenbaum via de rechtbank een rekening van $ 675.000 onder de neus geduwd wegens het illegaal downloaden van 30 songs. Het is de vraag of de Amerikaanse rechter dit bedrag overneemt.
PIRATE BAY
De Zweedse website The Pirate Bay moet na een rechtszaak van de Stichting Brein alle internetters uit Nederland blokkeren, maar omdat het geen verweer voerde kan Pirate Bay nog tot eind deze maand verzet aantekenen. Brein stelt, dat 85 % van de via Pirate Bay links uitgewisselde films, muziek en software illegaal is en geeft Pirate Bay gezien eerdere rechterlijke uitspraken geen schijn van kans. Pirate Bay, dat te koop zou staan, zegt geen Nederlandse internetters te kunnen weren, omdat de apparatuur op de Seychellen zou staan en daar spreekt men geen Zweeds. De Pirate Bay website was op 25 augustus tijdelijk onbereikbaar want volledig afgesloten op last van de Zweedse rechter. De Seychellen, ooit ‘gesticht’ door piraten, tellen zo’n 75 onbewoonde eilandjes. Daar valt nog wel een piraten baai te vestigen.
MININOVA
De Nederlandse website Mininova is in het door Brein aangespannen proces deze week veroordeeld tot het stoppen met doorlinken naar illegale kopieersites, "torrents" genaamd. De rechtbank oordeelde, dat als Mininova in staat is porno weg te filteren het ook in staat is "torrents" te stoppen. Bovendien weegt mee, dat Mininova geld verdient aan het schenden van auteursrechten door de betaalde advertenties van derden op haar website.
REALNETWORKS
RealNetworks, ook wel StealNetworks genoemd, verloor een rechtszaak, die de Amerikaanse filmstudio’s hadden aangespannen. Hun RealDVD software pakket voor het omzeilen van beschermde DVD’s is illegaal bevonden, omdat het de licentieregels tussen DVD producent en DVD consument overtreedt.
REDBOX
Hollywood heeft helaas een nieuw probleem. Redbox “automated dvd rental” biedt via automaten bij MacDonalds en supermarkten consumenten voor 1 dollar nieuwe DVD’s te huur aan. 20th Century Fox heeft haar groothandelaren voorgeschreven DVD’s van nieuwe films pas na 1 maand aan Redbox te leveren. Dit soort afgedwongen afspraken houdt meestal nog geen maand stand, omdat leveringen aan dochtermaatschappijen nauwelijks controleerbaar en traceerbaar zijn. Legale verhuur van DVD’s is geen schending van de auteursrechten.
NATIONAL MUSIC PUBLISHERS
De National Music Publishers Association in de USA heeft copy right processen gestart tegen twee bedrijven, die zonder toestemming en zonder vergoeding songteksten op internet publiceren op websites, die winst maken. Één van de aangeklaagde ondernemingen is eigendom van Brad Greenspan, mede oprichter van MySpace.
First Lady Michelle Obama is ook een jazzfan.
KORT NIEUWS
JAZZFAN HEEFT EEN POSITIEF IMAGO
Werd de jazzfan in vroegere onderzoeken als Einzelgänger betiteld, hetgeen pas waar wordt als de laatste jazzfan het licht uit doet, in een groot onderzoek tgv de 800 ste verjaardag van de University of Cambridge (UK) wordt een nieuw beeld getekend. Bij dit onderzoek naar het imago van liefhebbers van rock, pop, klassiek, jazz, rap en elektronische muziek blijkt de jazzfan het meest positief te scoren, althans in Engeland. Dr. Jason Rentfrow van het Department of Social and Developmental Psychology in Cambridge: “The research suggests that, even though our assumptions may not be accurate, we get a very strong impression about someone when we ask them what music they like”.
Het imago van de jazz liefhebber is: fantasierijk, vredelievend, ruimdenkend, vriendelijk en extravert. Klassieke muziek liefhebbers daarentegen hebben een ander imago: rustig, vriendelijk, verantwoordelijk, intelligent, niet atletisch, fysiek onaantrekkelijk en saai. Rockfans zijn: “natural rebels”, onverantwoordelijk en emotioneel onstabiel. Popfans zijn: kalm, conventioneel en hebben weinig intelligentie en wijsheid.
RADIO 6 IS GÉÉN JAZZ ZENDER
Radio 6 heeft veel muziekprogramma’s en enkele jazzprogramma’s. Op het moment, dat het zich – na het verdwijnen van Arrow Jazz als FM zender - beroept op de titel “de jazz zender” blijkt de programmering een slag in de non jazz richting te maken. In, zoals de Belgen zeggen, een gekend jazzprogramma als “Jazz op Zes” van omroepgemachtigde Max worden muziekstukken van Prince – door niet jazzmusici vertolkt – ten gehore gebracht en wordt de jazzluisteraar verveeld met een cyclus van de popsong “And the Beat Goes On”. Hoe lang presentator Edwin Rutten aan deze poppenkast mee blijft doen is afwachten. Het wachten is ook op de jazzliefhebber, die een klacht bij de Reclame Code Commissie indient wegens misleiding. Max leden, die van jazz houden, wordt aangeraden hun lidmaatschap per direct op te zeggen.
NOOT: voor de reactie van Edwin Rutten inzake de nieuwe programmering van Radio 6 zie het laatste artikel aan de voet van deze JazzPress.
CHICK COREA VERLENGT CONTRACT BOOSEY & HAWKES
Chick Corea heeft zijn contract bij muziekuitgeverij Boosey & Hawkes vernieuwd. Hierdoor heeft B & H het exclusieve uitgeversrecht op alle Corea composities vanaf 1995. Dit betreft zowel jazz als klassieke composities. B & H nam in 2006 jazzexpert Adina Williams in dienst en vertegenwoordigt nu de muziekrechten van David Benoit, Paquito D’Rivera, Andrew Hill, Wynton Marsalis en Charles Mingus. Het exploiteert ook de catalogus van Second Floor Music met werk van Clifford Brown, Ray Bryant, Kenny Dorham, Roy Hargrove, J.J. Johnson, Hank Mobley, Renee Rosnes, Bobby Watson en vele anderen.
CARTER EN GOODMAN ARCHIEVEN VOL VONDSTEN
Jazz historicus Ed Berger beheert en onderzoekt de archieven van Benny Carter en Benny Goodman bij het Rutgers Institute of Jazz Studies. Hij deed recent enkele verrassende vondsten, zoals een tape van Benny Goodman die met zijn dochter een concert geeft bij de Harvard Universiteit en een onbekende opname van Benny Carter met Nat King Cole uit 1947 plus een onbekende studio opname van Carter met Sarah Vaughan en Carter’s soundtracks voor films als “Stormy Weather” met Lena Horne in 1943 en voor de tv serie “Hitchcock Presents”, uit de 50-er en 60-er jaren (waarvan de openingstune mogelijk een bron van inspiratie is geweest voor de componist van de “Pink Panter” song).
Berger kreeg voor zijn onderzoek een beurs van bijna $ 300.000,- en moet de komende twee jaar beide archieven gereed maken voor digitalisering. Dit betekent o.a. dat hij 1100 uur aan opnames moet doorploegen om te zien wat wel en wat niet is uitgebracht. Edward Berger is associate director bij het Rutgers Institute en publiceerde samen met zijn vader Morroe Berger en James Patrick in 1982 het tweedelige “Benny Carter: A Life in American Music” (Scarecrow Press & Insitute of Jazz Studies, Rutgers University, Studies in Jazz vol, 1).
MAGIC JAZZ RADIO MAGIC MISTERIOUS
De Amsterdamse zender Magic Jazz op 1557 AM zendt nu 24 uur per dag uit met een gemengd soul en jazz programma. Voor de plaatsing van de legale zendmast in het havengebied is een vergunning verkregen, maar nog geen medewerking van de Gemeente Amsterdam. Magic Jazz is ook te beluisteren via de website van de zender en bij kabelaar UPC via kanaal 80 van hun mediabox. Vragen van JazzPress aan Magic Jazz over de eigenaren/oprichters en het startkapitaal en de financiering bleven tot op heden onbeantwoord.
ONDERZOEK INKOMEN JAZZMUSICI
Een student van de Erasmus universiteit in Rotterdam doet momenteel via internet een onderzoek naar de sociaal economische situatie van jazz en impro musici in ons land. Hiervoor wordt gebruik gemaakt van emailbestanden van Muziek Centrum Nederland en de Stichting JazzNL, organisator van de jaarlijkse Dag van de Nederlandse Jazz. De vragen betreffen het jaarlijkse inkomen via muziek en andere werkzaamheden, optredens e.d. De enquete moet voor 4 september geretourneerd worden.
BIMHUIS OOK IN GROTE ZAAL MUZIEKGEBOUW
Reeds jaren gevestigd aan de IJ-oevers is het BIMhuis in het Muziekgebouw aan ’t IJ. Het komend seizoen wordt voor bepaalde concerten van het BIMhuis meerder keren gebruik gemaakt van de grote zaal van het Muziekgebouw. Omgekeerd heeft het Muziekgebouw ook gebruik gemaakt van de BIMhuis zaal, zoals voor een concert van het Aurelia Saxofoon Kwartet. Het BIMhuis kan 375 bezoekers huisvesten, de grote Muziekgebouw zaal biedt 750 zitplaatsen en zonder stoelen 1500 staanplaatsen. Kosten en inkomsten worden gedeeld per evenement met een wisselende verdeelsleutel, zo meldt BIMhuis manager Huub van Riel. De grote zaal is met name geschikt voor evenementen waarbij theater, film, video of elektronica een rol spelen.
De programmering wordt in overleg tussen beide organisaties vastgesteld. Gestart wordt op 24 september met pianist Cecil Taylor en drummer Tony Oxley. Daarna volgen in ieder geval pianist Brad Mehldau (20/3), de groep Louis Sclavis/ Portal/ Texier met een filmproject (7/5), accordeonist Richard Galliano met het Brussels Jazz Orchestra (12/5) en saxofonist Evan Parker met zijn Electro- Acoustic Ensemble (18/5). Parker speelt met “break-up units” uit dit ensemble op 17 mei in het BIMhuis.
Het normale BIMhuis programma biedt in september ook interessante concerten: ICP Orchestra (2 t/m 5/9), James Blood Ulmer (6/9), Ab Baars/Ig Henneman/Michiyo Yagi (11/9), Aki Takase & Tobias Delius (13/9), Piet Noordijk & Beets Brothers (16/9), Guus Janssen (17/9), Eric Vloeimans (18/9), Bik Bent Braam (20/9), Try Tone Dubbel Plus Concert (25/9), Al Foster (26/9), Theo Loevendie & Hans Dulfer (27/9) en Han Bennink boek, plaat en film (30/9).
TAPDANCER ERNEST BROWN OVERLEDEN
Het laatst levende lid van de Original Copasetics, tapdanser Ernest Brown, is 21 augustus overleden op 93 jarige leeftijd in zijn woonplaats Chicago. De Copasetics was een groep dansers, die in 1949 na de dood van Bill Bojangles Robinson, het tapdansen weer in de belangstelling wilde brengen. Componist Billy Strayhorn en choreograaf Cholly Atkins droegen bij aan deze groep, waarin tapsterren als Honi Coles, Jimmy Slide en Charles Cookie Cook actief waren. Met de laatste vormde Brown jarenlang een succesvol vaudeville tapduo. Brown, ook wel Brownie genoemd, trad op in de film “Cow Cow Boogie” (1942) met Dorothy Dandridge. Hij trad onder meer op in de Cotton Club, Radio Music City Hall en tweemaal op het Newport Jazz Festival in de 60- er jaren.
HAPPY X MAS WITH MILES DAVIS
Columbia/Legacy mikt op de Kerst aankopen met een Miles Davis box to end all Davis boxen: “The Complete Columbia Album Collection”. Voor $ 328,- krijgt de koper 70 cd’s met alle goede en foute Columbia takes van Miles Davis, een boek van 250 pagina’s en de DVD “Live In Europe ‘67” waar ook Davis- opnames op staan van het 1970 Isle of Wight Festival. De cd’s worden in “Japanese- styled mini LP jackets” verpakt. Miles nam ruim 50 albums op voor Columbia en de vraag is of er in dit giga cd pakket ook enkele onbekende opnames zitten. Vanaf 10 november alleen via amazon verkrijgbaar.
ARTIE SHAW BLUEBIRD & VICTOR SESSIONS
In september verschijnt de Mosaic Box “Classic Artie Shaw Bluebird and Victor Sessions” met 7 cd’s ($119,-). Klarinettist Artie Shaw, die in 1954 besloot te stoppen met spelen, is nog steeds een naam die telt in de jazzgeschiedenis. Arthur Arshawsky groeide op in New Haven en werkte op zijn vijftiende in het orkest van het Olympia Theatre. Tony Pastor hielp hem aan een baan bij Irving Aaronson’s Commanders, waarmee hij in New York belandde en zich vestigde. Vandaar uit begon zijn loopbaan, die liep via Red Nichols, Paul Whiteman, Billie Holiday, Buddy Rich, Johnny Guarnieri, Roy Eldridge en vele anderen, ondertussen een half dozijn huwelijken verslijtend. Deze lyrische bandleider werd beroemd en welvarend door adembenemend klarinetspel in zijn hits “Begin the Beguine”, “Frenesi” en “Stardust”.
Beter dan collega en concurrent Benny Goodman begreep Shaw dat het swingtijdperk na 1950 voorbij was en herhaling van hetzelfde was niet zijn doel. De Mosaic box bevat opnames van Shaw’s Gramarcy Five, Tony Pastor, Billie Holiday, Lena Horne en Hot Lips Page. Onder de 150 “Superior Audio Restorated” opnames bevinden zich 12 nooit eerder uitgebrachte stukken.
CURSUSSEN VOOR JAZZMUSICI
Muziek Centrum Nederland organiseert dit najaar cursussen voor jazzmusici en podium organisatoren over:
- subsidiewerving; donderdagmiddag 10 september a.s.
- promotie op radio en tv; woensdagmiddag 14 oktober a.s.
Inlichtingen: www.mcn.nl
TENORIST GIANNI BASSO OVERLEDEN
De tweede oorlog dreef Italië in grote armoede. De vader van de in 1931 in Asti geboren en daar op 17 augustus op 78 jarige leeftijd overleden Gianni Basso trok voor werk naar Charleroi in België waar hij eerst in de mijnen en later in een glasfabriek werk vond. Hierdoor kon het gezin overkomen en ging het wonen in de streek tussen Namen en Charleroi. Gianni, die op een goedkope, oude klarinet was gestart, had in Italië aan het einde van WO II goed naar de Amerikaanse zenders geluisterd en werd geraakt door de sound van Coleman Hawkins. Na de bevrijding koos hij voor de duurdere tenorsax en speelde zo goed en zo slecht als hij kon voor Amerikaanse militairen. In België aangekomen vermeed hij de mijnen en fabrieken en deed hij met succes mee aan een concours in Knokke. Hij toerde met Belgische orkesten ook langs de militaire bases in Duitsland. Teruggekeerd in Italië in 1951 begon hij bij diverse dansorkesten te spelen om zijn techniek verder te verbeteren. In 1955 deed hij mee aan het nationale festival in het Milaanse theater Excelsior, was met trompettist Oscar Valdambrini oprichter van het Sestetto Italiano en vormde later met hem een succesvol kwintet, dat tot 1970 een serie goed verkopende albums maakte. De groep werd soms uitgebreid tot een octet. In de periode 1956 - 1958 werkte Basso ook bij het RAI orkest, dat hoofdzakelijk jazz speelde met arrangementen van Bill Holman, Bill Russo en Bill Smith. Daarna speelde hij in kleine jazzclubs in Milaan veel met passerende Amerikaanse musici als Chet Baker, waarmee hij ook een plaat maakte in 1959, dito Buddy Colette in 1961, Slide Hampton in 1971 en Maynard Ferguson in 1972. En natuurlijk waren er concerten en jamsessions met musici als Lee Konitz, Dizzy Gillespie, Gerry Mulligan, Sonny Stitt, Tony Scott, Johhny Griffin en Billie Holiday. Basso was lid van het Francy Boland – Kenny Clarke orkest en van de Thad Jones- Mel Lewis big band. Na 1980 begon hij vooral te werken als freelancer in Italië, België en Frankrijk, waar hij een regelmatige gast in de Caveau de la Huchette was. Ook speelde hij tijdens zijn hele loopbaan regelmatig met trompettist Dusko Goykovich. Voor veel jonge Italiaanse jazz en popmusici was hij een gids.
Als invloeden noemt Basso na Hawkins met name Lester Young, Stan Getz, Don Byas met wie hij in Turijn jamde, Joe Henderson en later Sonny Rollins. Zijn wortels lagen bij “bebop, blues, ballads en swing “, zoals hij het zelf samenvatte. Zijn spel als leider op de Horo LP Jazz a Confronto in 1973 in louter composities van bassist Bruno Tomasso, toont aan, dat hij een mainstream melodie speler is met bebop invloeden. Armondo Brignole schreef in 2004 Basso’s biografie “Una vita con il sax”.
Het toeval wil, dat het Japanse label Venus zojuist een LP heeft uitgebracht met opnames van Gianni Basso en Renato Sellani “Body and Soul”.
ON THE ROAD
SOO CHO TRIO + JAVIER GIROTTO
Pianiste/componiste Soo Cho (zie foto) speelt dit najaar met haar nieuwe kwartet waarin saxofonist Javier Girotto, bassist Sven Happel en drummer Yunga Sun zitten. Begin volgend jaar neemt ze met haar kwartet haar tweede cd op.
Concerten: 11/9 Jazzzolder Mechelen (B); 14/10 De Lindenberg Nijmegen; 15/10 BIMhuis Amsterdam + radio opnames; 16/10 Toonzaal den Bosch; 19/10 Duitsland; 20/10 Musis Sacrum Arnhem (gratis entree); 21/10 Paradox Tilburg.
CLAZZ ENSEMBLE
Het gemengd ensemble Clazz – klassiek en jazz – start in oktober met een serie uiteenlopende concerten, waarbij het Bethaniënklooster als thuispodium geldt, maar ook elders gespeeld wordt. Optredens van initiatiefnemers saxofonist Dick de Graaf en trompettist Gerard Kleijn worden ook vermeld.
Concerten: 4/10 Bethaniënklooster A’dam middag (Clazz:
2 suites en Clazz in Zeeland); 30/10 Thomaskerk A’dam avond (Gerard Kleijn: Le Flirt de Satie); 13/11 BIMhuis A’dam middag (Clazz & Frank Carlberg: o.a. werk van Carlberg en George Russell); 3/1 Bethaniënklooster A’dam middag (Clarron McFadden); 7/2 Bethaniënklooster A’dam (Dick de Graaf en Koh I Noor Sax kwartet); 6/5 Mahlerplein Zuidas A’dam middag (Clazz: 2 jaar hoogtepunten).
ERNST GLERUM VPRO/BOY EDGAR TOURNEE
Bassist Ernst Glerum, winnaar van de VPRO/Boy Edgar Prijs 2009, maakt met zijn trio (Ruben Hein bas en Joost Patocka drums) een VPRO/Boy Edgar Tournee langs een twaalftal podia.
Concerten: 29/8 Kerk Garnwerd middag (ZomerJazzFietsTour); 12/9 Paard van Troje Den Haag avond; 8/10 Bimhuis A’dam avond; 10/10 Artishock Soest avond; 11/10 SJU Jazzpodium Utrecht middag; 18/10 De Burcht Leiden middag; 23/10 CK Theater Roermond avond; 27/10 Lux Nijmegen avond; 28/10 Stadsschouwburg Enschede avond; 30/10 Paradox Tilburg avond; 31/10 USVA Groningen avond; 9/4 De Harmonie Leeuwarden avond.
TONY OVERWATER: KIKKER HEEFT DE BLUES
Kikker heeft de Blues is een voorstelling voor kinderen en ouderen waarin de verhalen van Max Velthuijs worden gepresenteerd door acteur Nico de Vries en het Tony Overwater kwintet ondersteund met de geprojecteerde illustraties van Velthuijs.
Voor de 6 nieuwe verhalen schreven alle kwintetleden een compositie. Deze musici zijn bassist/leider Tony Overwater, trompettist Angelo Verploegen, rietist Maarten Ornstein, pianist Marc van Roon en percussionist Joshua Samson.
Alle voorstellingen zijn ‘s middags: 29/8 Wereld Jazz Dagen Dordrecht; 12/9 Centrum v.d. Kunsten Spijkenisse; 25/10 Centraal Museum Utrecht; 28/10 Lux Nijmegen; 1/11 De Kolk Assen; 29/11 Podium Twente Enschede; 12 + 13/12 Concertgebouw A’dam; 20/12 Philharmonie Haarlem; 24/1 De Vest Alkmaar; 31/1 De Regentes Den Haag; 5/2 Orpheus Apeldoorn.
Gitarist Jesse van Ruller stemt zijn gitaar voor het optreden in de kerk van Adorp.
ZOMER JAZZ FIETS TOUR: DUELS OP HET SCHERP VAN DE SNEDE
De bezoeker van de Zomer Jazz Fiets Tour 2009 stond zaterdag 29 augustus behalve een straffe wind in het Noord Groningse landschap ook een aantal muzikale verrassingen te wachten. Positieve en negatieve. Positief was het aantreden van verrassende combinaties, zoals klarinettist/altist Joris Roelofs met gitarist Jesse van Ruller ondersteund door bassist Clemens van der Feen. Op basis van eigen composities, waaronder van Ruller’s “Amsterdam” en standards als “Just In Time”, werd er na een rustig intro doorgaans uitstekend gesoleerd en soms pittig geduelleerd. De ervaren Van Ruller zocht en vond daarbij uitgekiende vrijheden terwijl de minder ervaren Roelofs minder vaak buiten de harmonische paden trad, maar melodisch voortreffelijk voor de dag kwam zowel op klarinet als altsax. Roelofs woont momenteel in New York en dat zal hem zeker op het ritmische vlak de noodzakelijke nieuwe ervaringen opleveren. Dit trio is dermate interessant, dat het jammer is dat er geen follow up toernee komt. Wel staat dit najaar de opname van een cd gepland.
Nog intenser duelleerden trombonist Wolter Wierbos (zie foto) en violist Oene van Geel, te gast bij het trio Oruga van gitarist Mark Tuinstra, basgitarist Jasper de Beer en drummer Yonga Sun. Zij speelden in de door houtworm aangevreten schuur Dick in Feerwerd waar de VPRO opnames maakte voor Radio 6 (uitzending 25 september). Van Geel wist zelfs pizzicato viool spelend het oergeweld van de voormalige Holterberg bewoner Wierbos te weerstaan. Twee uitstekende solisten, die op het scherp van de snede duelleerden met drummer Yonga Sun als explosieve motor. Sun legde een soepel basisritme neer met scherpe uitschieters waarop van Geel folksy en Wierbos aards konden soleren en duelleren. Energierijk was ook het optreden van pianiste Aki Takase and the Good Boys. Allen gevestigd in Berlijn, waaronder tenorist Tobias Delius en basklarinettist Rudi Mahall. Door dit kwintet werd strak en staccato gespeeld onder het hemelsblauwe ronde plafond van de Nienhovense kerk, die de aanwezige versterking volledig overbodig maakte. Tot zover de positieve verrassingen. Teleurstellend was het optreden van de Black Napkins, een jong trio waarbij zowel trompettiste Sanne van Hek als gitarist Jasper Stadhouders en drummer Gerri Jäger zich bedienden van elektronica. In de geheel onverlichte schuur van Hekkum bleef ook het spel duister en het is de vraag of dit trio in de toekomst voldoende power ontwikkeld om terug te mogen keren op de Zomer Jazz Fiets Tour. De presentatie van de deelnemers van het project Dutch Impro Academy 2009 in de kerk van Ezinge was evenmin een succes. Met uitzondering van het deeloptreden van docent Han Bennink – achter een compleet drumstel ! – met een goed solerende gitarist en een actieve bassist in de eerste set, was het spel van de andere cursisten beneden de maat. Dat vond ook een opstandige bassist, die een falende gitarist minutenlang verbaal de les las, terwijl hij beter zijn instrument had kunnen gebruiken om de lacune te vullen. In Garnwerd ging de ZJFT als een nachtkaars uit, althans voor degenen die de kerk bezochten waar Tristan Honsinger zijn Seven Seas Orchestra presenteerde met Louis Moholo- Moholo op drums. Los van de vraag of free jazz drummer Moholo – Moholo bij een strijkorkest past, moest geconstateerd worden, dat de strijkers mogelijk vergeten waren hun violen vooraf goed op elkaar af te stemmen. De muziek ging alle richtingen op behalve de goede.
Van de vele andere gelijktijdige concerten, die een bezoek waard waren, valt dat van drummer John Hollenbeck’s Claudia Quintet met tenorist Chris Speed op 18 september bij VPRO JazzLive op Radio 6 te beluisteren. Het voordeel is daar, dat de aankondigingen van Vera Vingerhoeds verstaanbaar en to the point zijn, want dat is helaas een steeds terugkerend manco bij veel jazz en impromusici.
De overleden gitarist Lawrence Lucie vierde vorig jaar met veel belangstelling zijn honderdste verjaardag. Hij was de laatste levende jazzmusicus, die met Duke Ellington in de Cotton Club speelde.
LAWRENCE LUCIE 101 JARIGE GITARIST OVERLEDEN
Niet alle jazzmusici sterven jong. Gitarist Lawrence “Larrie” Lucie (1907 – 2009) steekt met 101 jaar pianist Eubie Blake (1887 - 1983) ruimschoots naar de kroon. Lucie, die 14 augustus in stilte overleed, heeft de hele jazzgeschiedenis meegemaakt. Van plaatopnames, radio- optredens en films (“Jam Session” 1944) met Louis Armstrong in de 40- er jaren tot het concert in het Jazz Center of New York in 1987 met Bobby Watson and the High Court Of Swing.
Met Benny Carter’s band speelde hij bij de (her)opening van de Apollo in 1934, waar nu zowel blanken als zwarten werden toegelaten. Na de dagelijkse vier tot vijf Apolloshows, die om 11 uur ’s morgens begonnen, werd er nog tot drie uur ’s nachts gespeeld in de Harlem Club. Lucie: “We could never get more than four or five hours sleep after work, but we used tot take a cot in the dressing rooms….”.
Na Carter volgden optredens en plaatopnames met Fletcher Henderson, Lucky Millinder (Mills Blue Rhythm Band), Coleman Hawkins en platen met Teddy Wilson en Billie Holiday in de dertiger jaren. Uiteindelijk trad hij op met een eigen combo en zijn vrouw zangeres/gitarist Nora Lee. Hun vaste stek halverwege de veertiger jaren was de 51 Club in New York. Daarna werkte hij afwisselend bij de bands van de drummers Cozy Cole en Louie Bellson en startte met lesgeven.
Met de Harlem Blues and Jazz Band, die nooit in Harlem gespeeld had, toerde hij door Europa in de zeventiger en tachtiger jaren, waarbij hij pontificaal in de frontlijn zat. Ook trad hij op bij het W.C. Handy Tribute concert in Carnegie Hall in 1981.
Met een soortgelijke groep, Panama Francis’s Savoy Sultans, toerde hij naar hartelust in de 80- er en 90- er jaren. Tegelijkertijd richtte hij zijn Toy platenlabel op voor easy listening albums waar zijn vrouw uitstekend op terecht kon.
Na drie decennia lesgeven op het Manhattan Community College stopte hij daarmee in 2004. Zijn laatste optreden was in in Arturo’s in Greenwich Village waar hij tot 2005 elke zondagavond present was. Bij zijn honderdste verjaardag bracht de Harlem Blues and Jazz Band hem een aubade terwijl hij vanuit zijn rolstoel toeluisterde. Hij woonde pas sinds 2006 in een verzorgingstehuis.
Een perfect ritme gevoel en een banjo studie aan het Brooklyn Conservatorium (NY) – na een schriftelijke cursus mandoline spelen - leverde hem een grondige muzikaal theoretische basis op, waardoor hij in zowel Jelly Roll Morton’s New Orleans Jazzmen als Chu Berry and his Stompy Stevedores op zijn plaats was, niet als solist, maar als ritmebegeleider.
Ter verdediging van Jelly Roll Morton, die zichzelf nog steeds “the master” vond terwijl de jazz zich verder had ontwikkeld, zei Lucie later: “Some people thought he was old-fashioned, but he was greater than we all thought he was. H’d been ahead of his time for a long time before times caught up to him.” Hetgeen aangeeft hoe Lucie met de wortels van de jazz vergroeid was. Met Lucie’s dood is ook de laatste jazzmusicus overleden, die met Duke Ellington in de Cotton Club heeft gespeeld.
EIGENZINNIGE MUSICUS JOE MANERI OVERLEDEN
Klarinettist/saxofonist Joe Maneri, vader van violist Mat Maneri, is dinsdag 24 augustus overleden op 82 jarige leeftijd in North Adams (MA). Joe Maneri (1927 - 2009) werd pas rond 1990 bekend door het album “Kalavinka” (Northeastern), dat hij samen met zoon Mat (op de foto links) maakte. Meerdere cd’s volgden waarvan “Three Men Walking’ (1995 ECM) de bekendste is. Het in 1963 voor Atlantic opgenomen maar nooit eerder uitgebrachte album “Paniots Nine”, dat in 1998 bij Avant/Tzadik verscheen, bevestigde zijn vroege speurtocht naar free jazz in combinatie met volksmuziek en afwijkende toon- en maatsoorten. Hij was als scholier een drop out en begon als 15 jarige professioneel muziek te spelen op feesten en partijen, “socials’ genoemd. Na de muziek van Arnold Schoenberg te hebben ontdekt, ging hij 10 jaar studeren bij componist Joe Schmid, een voormalige leerling van Alan Berg en Schoenberg: harmonieleer, contrapunt en compositieleer. Hij werd zelf docent aan het Brooklyn Conservatorium. Daarna combineerde hij Griekse, Turkse, Armeense, Joodse en Arabische muziek met moderne klassieke twaalf toons muziek, pop en free jazz. Dirigent Eric Leinsdorf liet hem een piano concert componeren, dat in 1960 werd uitgevoerd door het Boston Symphony Orchestra. Gunter Schuller waardeerde zijn eigenzinnige muzikale vakmanschap, introduceerde hem in 1963 tevergeefs bij Atlantic en liet hem meespelen bij het Carnegie Hall concert in 1965 van zijn Twentieth Century Innovations Ensemble (Kenton’s Innovations Orchestra bracht musici op een idee).
Aangezien werk in de jazzsector uitbleef – zonder plaat kom je niet vooruit – zorgde Schuller ervoor dat Joe vanaf 1970 als docent bij het New England Conservatory aan de slag kon, waar Schuller directeur was. Hier gaf Joe tot zijn pensioen les in harmonieleer, contrapunt, compositie, saxofoon en microtoon theorie. Hij schreef theorieboeken en ontwikkelde een keyboard met 5 octaven en 72 (micro) noten per octaaf.
Hij speelde met Paul Bley in 1991 en met Carla Bley in 1992 op het Montreal Festival. In november 1995 werd het BIMhuis aangedaan door Joe en Mat Maneri, waarna jazzjournalist Frans van Leeuwen in de NRC opmerkte, dat Joe’s muziek enige herinnering opriep aan Lennie Tristano. Stan Pekar en Joe Sacco maakten in 1995 voor de Village Voice (NY) een prachtige levensloop strip “Out of Williamsburg”, de New Yorkse wijk in Brooklyn waar Joe als zoon van Italiaanse ouders uit Palermo werd geboren. Pekar schreef: “Joe created, independently of Ornette Coleman and John Coltrane, who he wasn’t aware of in the early 1960’s, a style of improvisation that incorporated free jazz, modern classical, balkan, and near Eastern elements. Depending on the context his playing may have more in common with jazz or classical or Greek or klezmer music. But very often all of these forms are present in his solos in various degrees. What he’s really playing is “Joe Maneri Music”.”
NIEUW JAZZPODIUM IN HAARLEM
Hoewel Haarlem nog steeds een jazzclub ontbeert, is bassist/organisator René van Beeck (zie foto) er in geslaagd een jazzpodium te realiseren binnen restaurant Pasta di Mamma in de Damstraat. Vanaf 1 september treden elke dinsdagavond vanaf 23.00 uur wisselende jazztrio’s op in het vocal-piano-bas format olv initiator van Beeck. Vanaf die datum gaat ook de nieuwe wijnbar open met meer dan 50 soorten zelf te tappen wijnen. Het etablissement biedt plaats aan 130 personen. Het jazzpodium bevindt zich achter in de zaak en beschikt over een volwaardige vleugel.
De entree is gratis.
De volgende vocalisten treden in september op dinsdagavond aan vanaf 23.00 uur met hun begeleiders:
1/9 Heleen Schuttevaer; 8/9 Cris Monen; 15/9 Ken Ard; 22/9 Deborah Carter; 29/9 Simone Pormes.
|
Radiopresentator Edwin Rutten. |
REACTIE:
Staatsinmenging bij radio- en tv programma's , zoals de NPO op Radio 6 bedrijft, vinden we in Frankrijk, Italië en Rusland, om enkele Europese landen te noemen. De meeste Nederlanders zitten daar niet op te wachten.
Han Schulte
