PATRCIA BARBER: VAN OVIDIUS TOT COLE PORTER

De niet alledaagse pianiste, componiste en zangeres Patricia Barber, dochter van Glen Miller band saxofonist Floyd Barber, brengt een tweedaags bezoek aan ons land.
Zij treedt op met haar vaste begeleiders gitarist Neal Alger, bassist Michael Arnopol en drummer Eric Montzka in het Bimhuis en in Lantaren/Venster op donderdag en vrijdag a.s.  De kracht van Barber schuilt in het feit, dat zij niet de standaardwegen bewandelt. Zij creëert de  song cyclus “Mythologies”, gebaseerd op Ovidius’ Metamorfosen, maar herschept ook popsongs of de songs van Cole Porter, zoals in haar cd “The Cole Porter Mix”.  Daarvoor legde ze een lange weg af startend met klassiek piano onderricht op haar zesde, gevolgd door saxspel in de high school band, een studie psychologie en pianolessen uitmondend in  een verhuizing naar Chicago, waar ze werkt met Stan Getz en Lionel Hampton alvorens een eigen trio op te richten waarin o.a. bassist Arnopol fungeert, die ze begin tachtiger jaren ontmoet. Ze werkt ruim zeven jaar in de Gold Star Sardine Bar gedurende vier avonden per week, maar stapt  begin negentiger jaren over naar de Green Mill Jazz Club, eveneens in Chicago. Daar treedt ze ook op met drummer Montzka. Na een act in 1988 op het Chicago Jazz Festival wordt ze gespot door het North Sea Jazz Festival waar ze vervolgens meerdere keren optreedt ondertussen langzaam een internationale groep bewonderaars kwekend met eigenzinnige cd’s waaronder “Split” op haar eigen Floyd label, vernoemd naar haar jong gestorven vader, “A Distortion of Love” (1991), “Café Blue” (1994), “Modern Cool” (1997) en ”Nightclub” (2000).
Ze krijgt veel lof toegezwaaid: “Independent Thinker” (Chicago Tribune), ”Postmodern Poet” (Westchester County Weekly), “Hopeful Pessimist” (Down Beat), “Postmodern Jazz Aesthetic” (New Groove), maar wordt ook genegeerd in de recente Penguin Guide to Jazz Recordings, nadat in de voorgaande editie vermeld werd “Barber will be seeking dramatic departures in her work” en “irrisistable covers”.
Barber zelf: “Ik speel in de eerste plaats om steeds beter te worden, niet voor roem of voor het grote geld”. Griekse mythologie, Franse filosofie, 19 de eeuwse componisten, de blues en oude rock, pop en jazzsongs zijn haar voedingsbodem en stimulatoren.
Concertdata: Klub Eskulap Poznan  1.4; BIMhuis A’dam  2.4; Lantaren/Venster R’dam  3.4; Kazaliste Mladih Zagreb  4.4; Altes Pfandhaus Keulen  6.4; Unterfahrt München  7.4; Le Bataclan Parijs  8.4; Sala Calmores Madrid  10 - 11.4.

DAVE BRUBECK OPGENOMEN IN ZIEKENHUIS

Dave Brubeck werd vorige week opgenomen in het Norwalk Hospital in Norwalk (Connecticut) met een virusaandoening. De 88 jarige pianoreus (zie foto hierboven) moet hierdoor zijn concert, dat hij a.s. vrijdag zou geven op de Stockton campus van de University of the Pacific in Nothern California afzeggen. Zijn in Engeland wonende zoon Darius (zie foto hieronder), die daar vandaag ook zou spelen, neemt de honneurs waar, inclusief een lezing over Dave’s beroemde “Time Out” album uit 1959. Alle stukken van deze historische LP zullen gespeeld worden. Dit album raakte een halve eeuw geleden wereldwijd een gevoelige snaar bij jonge jazzfans. Er werden meer dan 1 miljoen stuks verkocht en het staat nog steeds in de historische jazz top 10 lijst qua verkopen.
Het jaarlijkse Brubeck Festival op de Stockton campus gaat deze week gewoon door met concerten door o.a. Gerald Clayton. Daarnaast wordt de film “The Making of Time Out” vertoond door Russel Gloyd en worden in paneldiscussies andere beroemde jazzalbums uit 1959 besproken, waaronder “Kind of Blue” van Miles Davis, “Giant Steps” van John Coltrane. “Mingus Ah Um” van Charles Mingus en “The Shape of Jazz to Come” van Ornette Coleman.

Darius Brubeck valt in op het Brubeck Festival in Stockton (Californië) voor zijn in het ziekenhuis opgenomen vader.

ORNETTE COLEMAN KOMEND SEIZOEN ZEER ACTIEF

De bijna tachtig jarige componist/saxofonist Ornette Coleman (1930) heeft dit jaar vele pijlen op zijn boog staan. Na enkele optredens in Zuid- Amerika in de eerste helft van mei komt hij naar Europa voor concerten in Italië, Oostenrijk en Duitsland, die doorlopen tot eind eerste week van juli. Hij is curator op het Meltdown Festival 2009, dat half juni op de Southbank van de rivier de Thames midden in het hart van Londen gehouden wordt. Op dit evenement, waar ook John Zorn en Charlie Haden verschijnen, zal Ornette tweemaal optreden.
In de zomerperiode participeert hij in het Canadese Montreal Jazz Festival, dat van 1 t/m 12 juli gehouden wordt. Daar moet hij spelen met slechts 1 dag voor rust/reizen na zijn laatste concert in Duitsland. Ook in het najaar pendelt hij heen en weer tussen Canada, Europa en Amerika. Op uitnodiging van Jazz At Lincoln speelt Ornette  in het Lincoln Center New York op 26 september met zijn kwartet. Vaste leden hierin zijn Coleman’s zoon Deonardo op drums, Tony Falanga op bas en Al MacDowell op basgitaar. MacDowell werkt al sinds Prime Time (1976) samen met Coleman.

Concertdata: 7.5 Gran Rex Theater Buenos Aires (Argentinië); 9.5 Movistar Arena Santiago (Chili); 12.5 Teatro Cultural La Plata (Argentinië) ; 9.6 Meltdown Festival Londen; 25.6 Auditorium Rome; 27.6 Teatro Palamostre Udine (It);1.7 Schloss Park Neu Hardenberg (Duitsl); 4.7 Traumzeit Festival Duisburg (Duitsl); 9.7 Montreal Jazz Festival (Canada); 30.8 Congres Zentrum Saalfelden (Oostenr); 2.9 Grand Halle La Vilette Parijs; 24.9 Massey Hall Toronto; 26.9 Lincoln Center New York; 8.11 Davies Symphonie Hall San Francisco.

Het vervallen markthallen complex Mart 125 in Harlem, dat in de ogen van de stad New York een nieuwe locatie voor het National Museum in Harlem én Image Nation moet worden.

KOMT HET JAZZ MUSEUM IN HARLEM TEGENOVER HET APOLLO THEATER?

De Economic Development Corperation van New York City heeft twee non profit cultuurorganisaties geselecteerd, die zich op West 125th Street tegenover het Apollo Theater mogen vestigen in het oude markthal complex Mart 125 (zie foto hierboven). Dit complex staat al ruim zes jaar leeg, nadat marktkooplui weigerden de huur te betalen wegens een lekkend dak en een niet werkende airco. Het project startte in 1986 en was bedoeld om Afro Amerikaanse  straatkooplui een kans te geven uit te groeien tot reguliere handelaren en winkeliers. De geselecteerde instellingen zijn Image Nation, dat een filmzaal wil starten met niet- commerciële films en progressieve muziek gericht op Afro Amerikanen en Latino’s. Plus het National Jazz Museum in Harlem, dat ook het Victoria Theater op West 125 th Street op het oog heeft waar 3.000 m2 beschikbaar is. Dit vaudeville en filmtheater (zie foto hieronder) werd in 1977 gekocht door de Harlem Community Development Corporation en wordt sinds 1989 niet meer gebruikt.
Voor de nieuwbouw op de plek van Mart 125 moeten beide cultuur instellingen zelf de bouw- en inrichtingskosten opbrengen. Het jazzmuseum, dat nu bescheiden op East 126th Street huist, zou in Mart 125 nieuwe stijl ook 3.000 m2 krijgen voor haar collectie en voor exposities en Image Nation  700 m2.

Het sinds 1989 leegstaande Victoria filmtheater in hartje Harlem, dat het National Jazz Museum in Harlem in eerste instantie als haar nieuwe museumlocatie koos.

SUN RA 6 CD BOX:  “LIVE AT SLUG’S SALOON 1972”

Maandagavonden zijn niet erg interessant voor jazzclubs. Dat biedt ruimte voor kleine experimenten. Aangezien veel musici die avond vrij zijn ontstaat snel de behoefte een bigband te formeren. Trompettist Thad Jones en drummer Mel Lewis konden zo vanaf 1965 jarenlang hun Thad Jones/ Mel Lewis Jazz Orchestra op maandagavond laten spelen en repeteren in de New Yorkse jazzclub Village Vanguard. Na het vertrek van Jones en de dood van Mel Lewis in 1990 werd dit The Vanguard Jazz Orchestra. Dit orkest was in februari jl. zelfs een week lang actief in de thuisclub.
Sun Ra verhuisde in 1961 naar New York en vond weinig werk voor zijn Arkestra. Hun enige reguliere gig was het jarenlange maandagavond optreden in Slug’s Saloon aan 242 East 3rd Street in New York. Dat startte direct na de opening van Slug’s in 1966 en stopte enige tijd nadat Lee Morgan daar begin 1972 vermoord werd, omdat de club gesloten werd.
Verrassend is derhalve de verschijning op het Transparency label van de 6 cd box “Sun Ra – Live At Slug’s Saloon  1972”, die een half jaar na de dood van Morgan in Slug’s werd opgenomen gedurende de zomermaanden juni en augustus. Eerder was geen Sun Ra materiaal van Slug’s optredens verkrijgbaar. De spotgoedkope box bevat twee shows van in totaal zes uur met opnames, die de overgang van psychedelische muziek naar jazz en blues markeren. Sun Ra vertrok kort daarna met zijn als leefgemeenschap existerende band naar Philadelphia. De discografische informatie werd verzameld  door Christopher Trent, die met Robert Campbell  “The Earthly Recordings of Sun Ra”  samenstelde, waarvan de eerste editie in 1994 verscheen en de tweede - driemaal zo dikke - herziene editie in 2000 het licht zag  (beide bij Cadence Books). www.jazzloft.com

Kleine Nederlandse jazzpodia zouden in 2007 ruim 10 % meer bezoekers hebben ontvangen volgens het Muziek Centrum Nederland. Foto: Smalls Jazzclub in New York.


GING U IN 2007 VAKER NAAR UW JAZZCLUB?

Muziek Centrum Nederland stelt in het deze week gepubliceerde onderzoek “Kleine Muziekpodia in Beeld”, dat u in 2007 zo’n 10 tot 15 % vaker uw kleine jazzclub bezocht. Tegelijkertijd stelt het MCN, dat de klassieke muziek en jazzpodia in 2007 dezelfde omzet genereerden als het jaar daarvoor. Aangezien de entreeprijzen nergens daalden moet u per bezoek minder aan de bar gedronken hebben of een kleinere jaardonatie geschonken hebben. Dat is mogelijk, maar niet aannemelijk.
Aangezien de informatie door de kleine klassieke muziek en jazzclubs zelf werd aangeleverd (en dat slechts door een beperk aantal podia) en niet middels steekproeven werd gecontroleerd, valt niet te zeggen of deze cijfers betrouwbaar zijn. Een gelijkblijvende jaaromzet bij een significante bezoekerstoename geeft al een serieus knelpunt aan.
Het onderzoek stelt verder, dat kleine jazzpodia lagere entreeprijzen hanteren dan klassieke muziek podia en dat jazzpodia meer verdienen aan de horeca. Onder podia wordt ook verstaan kleinschalige festivals.
Van alle kleinschalige podia bezit minder dan 1 op de 5 de zaal, het merendeel huurt de podiumruimte. Van de 360 kleine podia met klassieke muziek, jazz, wereldmuziek en hedendaagse muziek, wordt 10 % tot de jazzpodia gerekend, dus minder dan 40.
Kennelijk worden horeca jazzpodia niet meegerekend, hetgeen begrijpelijk is, omdat deze instellingen geen separate boekhouding voor hun jazzpodium voeren.
In het Westen worden voor alle muziekcategorieën samen meer concerten gegeven en meer bezoekers per 1000 inwoners gewonnen dan elders in het land.
Per jazzconcert kwamen gemiddeld zo’n 72 bezoekers opdagen en dat geldt ook voor wereldmuziekconcerten, maar er vonden op kleine jazzpodia ruim 3.000 optredens plaats tegenover zo’n 450 bij kleine wereldmuziekpodia, dus 7 x zoveel.
Die 3.000  jazzconcerten leverden 220.000 bezoekers op, dus 72 á 73 bezoekers per concert, die gemiddeld minder dan 10 euro entree betaalden (losse kaarten, gratis entree en abonnementen).
Dit betekent ook dat de 36 jazzclubs gemiddeld meer dan 80 concerten organiseerden in 2007, dus 2 per week omdat in de zomerperiode de podia niet of minder actief zijn.
Zeer verrassend en nauwelijks geloofwaardig is de opgegeven leeftijdsopbouw: “de leeftijd van het publiek van jazzpodia is zeer gelijkmatig verdeeld tussen 20 en 60 jaar”. Het rapport stelt verder dat dit een schatting van de podia zelf is. Het is mogelijk dat gewenst correct subsidiegedrag aan deze merkwaardige leeftijdscijfers ten grondslag ligt.
Inkomsten komen voor de helft uit subsidies, voor een één derde uit kaartjes en horeca en de rest uit sponsering e.d. Jazzpodia onderscheiden zich door één vijfde van hun omzet uit horeca te halen en dat is meer dan bij andere (kleine) podia.
De uitgaven zijn niet uitgesplitst voor jazzpodia. Wel wordt gesteld dat de kosten voor jazzprogrammering onder het totale gemiddelde van ongeveer 50 % liggen. Dit is een merkwaardig fenomeen, dat nadere analyse verdient. Wel is duidelijk dat de jazzpodia minder vrijwilligers en meer beroepskrachten tellen dan de meeste andere podia, hetgeen kostenverzwarend werkt.
Een groot probleem is, dat van de 367 online aangeschreven podia er slechts 98 de enquete volledig invulden. Daarna werden de cijfers herwogen voor de hele groep. Een non - response van bijna 75 % is eigenlijk onacceptabel.
De zeer kleine jazzpodia steekproef, minder dan 40 waarvan ook een groot deel de enquete niet ingevuld zal hebben, maakt dat alle jazzpodia uitkomsten met een zeer grote slag om de arm beschouwd moeten worden.
De conclusie is dan ook dat niet participerende jazzpodia zichzelf én de sector schade berokkenen.

KORT NIEUWS

PREMIERE ED THIGPEN FILM

Don McGlynn stelde een anderhalf uur durende documentaire samen over drummer Ed Thigpen (1930), die zomer vorig jaar nog vrolijk op het Copenhagen Jazz Festival trommelde en in 1995 als uitblinker van de Groningse Jazz Marathon gold. Het drumbloed kwam van zijn vader Ben Thigpen, die onder meer bij Andy Kirk speelde. Thigpen woont al bijna vier decennia in Denemarken en zal waarschijnlijk deze eerste Amerikaanse vertoning niet bijwonen. De documentaire “Ed Thigpen: Master of Time, Rhythm and Taste” wordt op 29 april vertoond in het Mary Pickford Theater in Washington in het kader van de Library of Congress Jazz Film Series.
Andere films die vertoond worden zijn: “The Jazz Baroness" (BBC 2009) gemaakt door Hannah Rothschild over Panonica de Koenigswarter, eerder verguisd door haar familie de Rothschilds, maar nu een aangename bron van bescheiden inkomsten, “Electric Heart”(2008) gemaakt door John Vizzusi en Mike Kaiser over de uitzonderlijke  trompettist Don Ellis en “New Orleans Music In Exile”(2006) van regisseur Robert Mugge over de gevolgen van de Katrina ramp voor Dr. John, Irma Thomas, Marcia Ball en de Rebirth Brass Band uit New Orleans.

A A  FINALISTEN

De finalisten van de Amersfoort Jazz Talent Award 2009 zijn gekozen uit twintig inschrijvingen. Op zaterdag 9 mei treden in de keistad aan het Christian Pabst Trio, het Marike van Dijk Quintet, het Emil Bovbjerg New Septet en de groep Senses Wide Open.
De finalisten van de Deloitte Jazz Award zijn eveneens bekend.  Dat zijn hoornist Tim Kliphuis, bassist Clemens van der Feen en pianiste Kaja Draksler. Overigens deed Marike van Dijk ook aan deze voorronde mee, maar met minder succes. De finale is op 8 april in het BIMhuis in Amsterdam. De winnaar incasseert 20.000 euro.
Kaja Draksler speelt 12 april in Bussum in jazzclub Langs de Lijn en doet in juni haar eindexamen op het Groningse Prins Claus Conservatorium. Kliphuis speelt de komende maanden met de groep Kyteman op diverse festivals. Van de Feen is de komende weken op diverse podia te horen met het Narcissus Quartet.

BILLY BANG EN VIETNAM

Vietnam veteraan violist Billy Bang geeft vanavond een concert in The Gatehouse in NY met een orkest  waarvan de leden bestaan uit veteranen van zowel de Vietnam als de Korea oorlog. Billy Bang and his Aftermath Band spelen composities waarin de oorlogservaringen zijn verwerkt en waarin traditionele Vietnamese instrumenten worden gebruikt naast de westerse. Leden zijn o.a. altist James Spaulding, trompettist Ted Daniel en drummer Newman Taylor Baker.
Bang zal ook met Pulitzer winnaar dichter Yusef Komunyakaa - eveneens een Vietnam veteraan - samenwerken in de productie “Sacrifice: Meditations on the Vietnam Experience”, die door Harlem Stage en het Center for Jazz Studies at Columbia University wordt georganiseerd. Aan de twee optredens gaat een paneldiscussie vooraf.

BAKER’S JAZZCLUB WANKELT

Een van de oudste jazzclubs in de USA, de oudste samen met de Village Vanguard, wankelt door de slechte economie, die vooral autostad Detroit treft. Hier huizen de bijna failliette automerken Chrysler en General Motors en heeft ook automaker Ford zijn hoofdkwartier. Baker’s werd in 1934 in Detroit gestart door Chris Baker en werd daarna bijna een halve eeuw door diens zoon Clarence Baker gerund. De aanvankelijke naam Baker’s Keyboard Lounge was misleidend, want er traden niet alleen pianisten op. Clarence haalde alle grote jazznamen binnen, van Fats Waller tot John Coltrane, tot hij de club in 1985 verkocht (volgens andere bronnen in 1996).
De huidige eigenaar John Colbert zag zijn omzet binnen een jaar met  40 % dalen, waarbij de problemen begonnen met een opengebroken straat, vervolgden met het opheffen van parkeerplaatsen en het verdubbelen van de waterrekening en eindigen met de Amerikaanse recessie. Het 75 jarig jubileum zal van 1 tot 4 mei gevierd worden met o.a. een benefiet jam session, die de club vermoedelijk niet overeind zal houden. Overigens wist zanger Eddie Jefferson zich op 9 mei 1979 ook niet staande te houden nadat hij in Baker's had opgetreden. Hij werd bij het verlaten van de club doodgeschoten.

The Skymasters voorjaar 1947 met op de voorste rij in het midden zangeres Annie de Reuver en geheel links vooraan trompettist Willy Schobben, die 25 maart jl. overleed op 93 jarige leeftijd.

EX SKYMASTERS TROMPETTIST WILLY SCHOBBEN OVERLEDEN

Wilhelmus (Willy) Schobben, die woensdag 25 maart na een kort ziekbed in zijn huis in Kerkrade op 93 jarige leeftijd overleed,  werd op 5 september 1915 in Maastricht geboren en   begon op zijn zesde trompet te spelen bij de locale harmonie. Na een studie klassieke muziek bij het Maastrichtse muzieklyceum en het conservatorium in Luik  kwam hij in dienst als 1 ste trompettist bij het Maastrichts Stedelijk Orkest, de voorloper van het Limburgs Symfonie Orkest. In 1936 werd hij lid van het AVRO- dansorkest en het jaar daarop trouwde hij met trompettiste Clara de Vries, zuster van Louis en Jack de Vries, die vanaf 1935 haar eigen band leidde “Clara de Vries and her Jazz Ladies”. Zij werd door de Duitse bezetting gevangen genomen en in 1943 in een Duits concentratiekamp vermoord. Schobben verbleef enkele oorlogsjaren in Zwitserland. Na de oorlog richtte hij met Bep Rowold en Pi Scheffer de “Red, White and Blue Stars” op, dat in januari 1946 voor de AVRO radio debuteerde. In juni 1946 werd dit het “AVRO dansorkest The Skymasters”, dat voor de radio en later in het land optrad met bigband stukken, showtunes en popsongs, zoals “I Only Have Eyes For You”,”Woody Woodpecker” en “Hela Hola Swing” naast “”Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen” en “Tulpen van jou”.
Vervolgens speelde Schobben bij het KRO dansorkest, dat van 1957 tot 1964 voor de radio actief was. Halverwege de zestiger jaren stopt hij enige tijd met trompetspelen en was hij leider van harmonie orkesten. Uiteindelijk richtte hij zijn eigen 18 mans orkest op waarmee hij in Nederland en Duitsland voor de televisie en in grote zalen optrad met een Latijns- Amerikaans dansrepertoire. Naast trompet speelde hij ook piano en accordeon. Hij is de componist van “Trumpet Tango”, “Trumpet Time” en “Mexico”, dat hem met name in de zestiger jaren internationale erkenning en werk opleverde.  In 1999 lanceerde hij zijn laatste album “The Voice of the Trumpet”. Hij trad voor het laatst op in 2005 met oud-collega’s.

DUKE ELLINGTON: 110 e GEBOORTEDAG

Deze maand is het 110 jaar geleden, dat Ellington geboren werd: 29.4.1899 - 24.5.1974.
Bovenaan een afbeelding van de Duke Ellington cartoon, die Boy ten Hove maakte voor het fotoalbum, dat tijdschrift De Jazzwereld in juni 1939 publiceerde. (Bron: Ate van Delden "Boy ten Hove Caricatures" Aprilis Zaltbommel
2006 p. 94).
Daaronder een reproductie van het (RCA) Victor P 138 album "A Duke Ellington Panaroma - A Victor Musical Smart Set" uit 1942 met vier 10 inch 78 toeren platen (collectie auteur). De onbekende ontwerper heeft al of niet met toestemming van ten Hove de Ellington cartoon overgenomen zonder diens signatuur. Ook werd er een streep wit uit de bovenzijde van Duke's coiffure verwijderd. Dit ontwerp kan de vergelijking met het werk van de initiator van 78 toeren albums met kleurencover - Alex Steinweiss, die voor Columbia ontwierp - niet doorstaan.
Mogelijk was Milt Gabler, eigenaar van de Commodore Record Shop, de trait- d'union tussen de Victor album ontwerper en het werk van ten Hove. Vanaf 1939 ruilde Gabler nieuwe 78 toeren platen tegen originele ten Have tekeningen, maar waarschijnlijk niet deze Duke cartoon.

EEN MERKWAARDIG DUO: TONY BENNETT EN BILL EVANS

Piano en zang is een zeer gebruikelijke combinatie in de klassieke muziek. In de jazz komt deze sobere formatie weinig aan bod. Alleen jazzmusici met een sterk ritme- en dramagevoel kunnen zo’n uitdaging aan. Voor pianist Bill Evans geen enkel probleem en voor zanger Tony Bennett evenmin, mits goed begeleid en daar staat Evans garant voor. De joyeuze Bennett en de uiterlijk quasi ingetogen Evans troffen elkaar in juni 1975 en namen toen hun eerste album op. Dat liep uitstekend en in de daarop volgende septembermaand kwamen ze weer samen en maakten toen het album “Together Again”. Het eerste album werd in 2006 heruitgebracht met dezelfde songs plus vijf alternate takes.
”Together Again” werd in 2003 opnieuw in roulatie gebracht met twee extra songs, “Who Can I Turn To?” en “Dream Dancing”, plus vijf alternate takes. Nu lanceert Concord op het Fantasy label de dubbel cd “The Complete Tony Bennett/ Bill Evans Recordings” met alle 21 songs op de eerste cd en alle alternate takes op de tweede cd. Grappig is, dat de openingstrack “Young And Foolish” in de masterversie drie minuten en 50 seconden duurt en in de alternatieve versie liefst vier minuten en 45 seconden. Evans is vijf jaar na deze opnames overleden, Anthony Dominick Benedetto (82) is still alive and kicking, allesbehalve “Young And Foolish” en nog steeds goed bij stem. Deze maand treedt hij o.a. op in het Motor City Casino in Detroit en op de eerste dag van de maand mei staat hij op het New Orleans Jazz & Heritage Festival. Helaas beperken alle geplande concerten in 2009 zich tot het Amerikaanse continent, inclusief één optreden in Montreal in Canada.